கண்ணதாசன் காட்சிபடுத்திய ILLUSION

“உள்ளம் என்பது ஆமை – அதில்
உண்மை என்பது ஊமை”

Kஅன்ன

மெல்லிசை மன்னர்கள் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் , வி.ராமமூர்த்தியுடன் கவிஞர் கண்ணதாசன்

இன்னிசையுடன் கூடிய கண்ணதாசனின் இப்பாடல்வரிகளை,  இரவின் மடியில், இரண்டு கண்களையும் இறுக்கமாக மூடியபடி   இலயித்து  ரசிக்கும்போதெல்லாம், அதில் வரும் ஒவ்வொரு வரிகளுக்கும், காட்சிகள்  என்  மனக்கணினி திரை முன், தனித்தனியே Windows தானகவே திறக்கும்.

இப்பாடலின் அத்தனை வார்த்தைகளுக்கும் அருஞ்சொற்பொருள், அத்தனை வரிகளுக்கும் பதவுரை; பொருளுரை; விளக்கவுரை எழுத வேண்டுமெனில் எனக்கு நேரமும் போதாது, அதை வாசிக்க உங்களுக்கு பொறுமையும் கிடையாது.

அதில் காணப்படும் இரண்டே இரண்டு வரிகளுக்கு மட்டும் சிறிய விளக்கத்தை தர விழைகிறேன். (சிறிய விளக்கமே இம்புட்டா என்றெல்லாம் கேட்கப்படாது. )

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலை என்றால் வெறும் சிலை தான்”

இதுதான் இப்பதிவுக்காக விளக்கம் கூற முற்பட நான் எடுத்துக் கொண்ட  இருவரிகள்.

வெறும் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்த கவிஞர் கண்ணதாசன் எப்படி திருமூலர் கருத்துக்கள் முதல் ஷேக்ஸ்பியர், ஷெல்லி கருத்துக்கள் வரை  இரண்டிரண்டு வரிகளில், உயிரைக் குடிக்கும் வீரியம் கொண்ட சயனைடு வேதிப்பொருளை சிறிய குப்பிக்குள் அடைத்து வைப்பதுபோல், வீரியமிக்க கருத்துக்களை Auto Compress செய்து எப்படி Word Format-ல் அடக்கி வைத்தார் என்பது மில்லியன் தீனார் கேள்வி (ஏன்.?. டாலரில் மட்டும்தான் கணக்கு சொல்ல வேண்டுமா என்ன?)

இந்தக் கருத்தை கண்ணதாசன் திருமூலரிடமிருந்து காப்பிரைட் இன்றி “அலேக்காக அபேஸ்” பண்ணியிருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன் அல்லது Great Minds think Alike” என்ற கோட்பாட்டின்படியும்  இருக்கக்கூடும். திருமூலர் சொன்ன மூலக்கருத்தை Enlarge செய்வதற்கு ஒரு குட்டிக்கதை இங்கு தேவைப்படுகிறது.

சுரேஷும்,  ரமேஷூம் ஒரு கலைப்பொருள் கண்காட்சிக்கு செல்கிறார்கள். அங்கு பிரமாண்டமான அளவில் தேக்கு மரத்தாலான ராட்சத யானை ஒன்று செதுக்கப்பட்டு காட்சிப்பொருளாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

“வாவ்..! சூப்பர்.. என்னமா ‘ டால்’ அடிக்குது பாத்தியா இந்த தேக்கு மரம்” என்கிறான் ரமேஷ்.

“ஓ மை காட்! அட்டகாசம்..! எவ்வளவு நேர்த்தியாக செய்திருக்கிறார்கள் இந்த யானையை?. அஜீத் படம் மாதிரி அமர்க்களமாக இருக்கிறது” என்கிறான் சுரேஷ்.

காணும் காட்சி ஒன்றே. காண்பவர்களின் மனநிலை வெவ்வேறாக இருக்கிறது

இதைத்தான் திருமூலர் சொல்கிறார்

“மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை” என்று.

கண்ணதாசன் எழுதிய மற்றொரு பாடலும் கிட்டத்தட்ட இதே உட்பொருளை  கருவாகக் கொண்டதுதான் அண்ணன் தம்பிகளான 2G [அதாவது சிவாஜியும், பாலாஜியும்]  பெண்பார்க்கச் செல்கிறார்கள். ஒருவனுடைய கண்களுக்கு அப்பெண் பொன்னாகத் தெரிகிறாள். இன்னொருவன் அவள் முகத்தைக் காண்கிறான் . அது அவனுக்கு முகமாகத் தெரியவில்லை; பூவாகத் தெரிகிறது. இது என்ன உடான்ஸ் என்று கேட்கக்கூடாது. இதற்குப் பெயர்தான் Concentration.

//பொன்னொன்று கண்டேன் பெண்ணங்கு இல்லை
என்னென்று நான் சொல்லலாகுமா?
என்னென்று நான் சொல்ல வேண்டுமா?
பூ ஒன்று கண்டேன் முகம் காணவில்லை
ஏனென்று நான் சொல்லலாகுமா?
ஏனென்று நான் சொல்ல வேண்டுமா?//

இதுதான் அந்த அர்த்தம் பொதிந்த அட்டகாச வரிகள்

“கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம்! நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம்!” என்ற பழமொழியை நாம் அடிக்கடி கையாள்கிறோம். அதன் உண்மையான உட்பொருள் வேறு. நாம் பயன்படுத்தும் சூழ்நிலை வேறு.

“கல்லைக் கண்டால் நாயகனைக் காணோம்,
நாயகனைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம்”

என்ற சொல்வழக்குத்தான் நாளடைவில் [GUN என்ற உயிர்கொல்லி ஆயுத எழுத்துக்களை அகற்றிவிட்டு], நாயகனை நாய் ஆக்கி விட்டது..

கோயிலுக்குச் செல்லும் ஒருவன் கல்லால் ஆன நாயகனை (கடவுளை) வெறும் கல் என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் அது வெறும் கல்தான். அதேசமயம் அதனை கல் என்ற எண்ணத்தை அகற்றிவிட்டு கடவுளாகப் பார்த்தால் அது கடவுள்தான் என்று பொருள். இதைத்தான் ILLUSIONS என்று மேஜிக் செய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள்.   நான் பள்ளியில் படிக்கையில் ஒரு மேஜிக் வித்தை செய்பவர்  எவர்சில்வர் டம்ளரில் கரண்டியால் கிண்கிணி என்று அடித்து சப்தம் உண்டாக்கி விட்டு அந்த     அதிர்வலை அடங்குவதற்குமுன் என் காதில் வைத்து “ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்” என்ற பாடல் உன் காதில் கேட்கிறதா என்றார். என்ன ஆச்சரியம்? ஆம் கேட்டது.!!!

இதைத்தான் கண்ணதாசன் தனக்கே உரிய பாணியில் பாமரனும் புரியும் வண்ணம்

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலை என்றால் வெறும் சிலை தான்”

என்று பாடினான்.

“Concentration is the root of all the higher abilities in man” என்கிறார் மறைந்த உலகப் புகழ்ப்பெற்ற தற்காப்புக்கலை வீரர் புரூஸ்லீ.

“The secret of concentration is to shut down the other windows.”    என்கிறார் இன்னொரு யோகி

“மனதை ஒரு முகப்படுத்த கற்றுக் கொள்பவன் மகான் ஆவான்” என்கிறார் சுவாமி விவேகானந்தர் .

ஐவேளை தினந்தோறும் தொழுகும்  ஒரு முஸ்லீமுக்கு தொழுகையை விட மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் பயிற்சி வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம்.

வில்வித்தையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற அர்ச்சுனன் பறவையை குறி பார்த்தபோது, அவனுக்கு அந்த பறவை அமர்ந்திருந்த மரமோ, மரத்தின் இலைகளோ, அல்லது அதற்கு பின்னால் தென்பட்ட வானமோ, அதனை சுற்றியிருந்த காட்சிகள் எதுவுமே அவன் கண்ணில் படவில்லை, ஏன் அந்த பறவைகூட அவன் கண்ணுக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை, அவன் கண்ணுக்கு தென்பட்டது அப்பறவையின் கழுத்து மட்டுமே.

சீடன் ஒருவன் தன் குருவிடம் சென்று ஒரு கேள்வி கேட்கின்றான்.

“சுவாமி! நீங்கள் எங்கும் பிரம்மம் உள்ளது. அதைவிடுத்து வேறெதுவும் இங்கு இல்லை என்று உறுதியாக சொல்கின்றீர்கள், ஆனால் என் கண்களுக்கோ உலகம்தான் தெரிகின்றதே தவிர பிரம்மம் தெரியவில்லையே. ஏன் சுவாமி?”  எனக் கேட்கின்றான்
.
குருஜீ ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு பதில் கூறுகிறார்.

“ஒருவன் நகை வாங்க பொற்கொல்லர் இல்லத்திற்குச் செல்கிறான். அவரது அறையில் அவர் உருவாக்கிய வளையல், காப்பு, மோதிரம், தோடு கம்மல், பிள்ளையார் உருவம், போன்ற ஆபரணங்கள்   செய்யப்பட்டு அழகாக காட்சி தருகின்றன. தங்கமும், அதன் தரமும், அதன் எடையும் மட்டுமே அந்த ஆசாரிக்கு முக்கியம் அதேபோன்று போல பிரம்மத்தைதவிர வேறு எதுவும் எனக்கு முக்கியம் இல்லை.    நம்மிருவருக்குமே   காட்சி ஒன்றுதான், ஆனால் பார்க்கும் பார்வைதான் வெவ்வேறு” என்று அவனுக்கு புரிய வைத்தார்.

குருஜி முதல் புரூஸ்லீ வரை அத்தனைப்பேருடைய கருத்துக்களையும் கண்ணதாசன்

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலையென்றால் வெறும் சிலைதான்”

என இரண்டே வரிகளில் ஒரு மேஜிக்காரர் வரவழைக்கும் ILLUSION    போன்று  காட்சிகளை கொண்டுவந்து நமக்கு எளிதில் புரிய வைத்தார்.

That Is Knnadasan.

#அப்துல்கையூம்

டோலிலோ கும்கானா

“ஜாலிலோ ஜிம்கானா” என்ற முதல் வரிக்கு விளக்கம் கொடுத்து விட்டீர்கள். அப்படியே “டோலிலோ கும்கானா”-வுக்கும் சொல்லிடுங்க என்கிறார் என் நண்பர்.

“பல்லாக்கு வாங்க போனேன் ஊர்வலம் போக – நான்
பாதியிலே திரும்பி வந்தேன் தனிமரமாக”

இந்தப் பழைய பாடல் எல்லோருக்கும் நினைவிருக்கும்.

“லாலாக்கு டோல் டப்பிமா” போன்று அர்த்தமில்லாத சந்த அலங்கார வரிகளை அந்த காலத்தில் முதலில் திரையுலகில் பயன்படுத்தியது கவிஞர் தஞ்சை ராமையாதாஸ் அவர்கள்தான்.

“அமர தீபம்” படத்தின் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவர் ஸ்ரீதர். அவர்தான் அப்படத்தின் திரைக்கதையும் கூட. அந்த படத்துக்கு ஸ்ரீதர் அவர்கள் தஞ்சை ராமையாதாஸிடம் பாட்டெழுதி கேட்க, பாடல் சூழ்நிலைக்கேட்ப கவிஞர் சொன்ன பல்லவி

“நம்பினா நம்புங்க! நம்பாகாட்டி போங்க”

பதறிப்போனார் ஸ்ரீதர். “என்னண்ணே இப்படி பாட்டு போட்டா யாருதாண்ணே இந்த படத்தை வாங்குவாங்க? ஜாலியா வர்ற மாதிரி பல்லவி இருக்கணும் அண்ணே!

உடனே கவிஞர் தமாஷாக சொன்ன வரிகள்:

“ஜாலிலோ ஜிம்கானா, டோலிலோ கும்கானா”

இதுக்கு அர்த்தம் என்னவெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. குறவன்-குறத்தி ஜாலியாக பாடும் பாடல் இது என்று கூறி முழுப்பாடலையும் எழுதி கையில் கொடுத்துவிட்டார் கவிஞர். ‘

“டோலி” என்றால் பல்லக்கு (பல்லாக்கு என்றும் அழைப்பர்)

“காதலர் தினம்” படத்தில் “காதலெனும் தேர்வெழுதி. காத்திருந்த மாணவன் நான்” என்ற பாடலில் “ஜாலி ஜாலி ஜாலி,… டோலி டோலி டோலி” என்ற வரிகளை நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

“ராஜா” என்று சொற்றொடர் முடிந்தால் எப்படி “ரோஜா” என்ற சந்தம் வரவேண்டுமோ, “நயகரா” என்ற சொல்லுக்கு சந்தமாக எப்படி “வயகரா” என்று நம் கவிஞர்கள் பாடல் எழுதுவார்களோ, அதுபோல “ஜாலி” என்று முடிந்தால் அதற்கு சந்தமாக “டோலி” என்று வரும். ஏன் வந்தது என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்கக் கூடாது.

மணப்பெண்களை “டோலி”யில் (பல்லக்கில்) தூக்கிக் கொண்டு ராணியைப் போல ஊர்வலத்தில் தூக்கிக் கொண்டு போகும் பழக்கம் அக்காலத்தில் இருந்தது.

“GHOOM” என்றால் பவனி வருவது/ சுற்றி வருவது.

“டோலிலோ கும்கானா” என்றால் பல்லக்கில் ராணி மாதிரி ஜாலியாக சுற்றி பவனி வரவேண்டும் என்று அர்த்தம். அம்புடுதேன்.. ஆளை விடுங்க…

போடா…..ங் வெண்ணெ

என் பால்ய வயதில், பள்ளி நண்பனை நான் ஏதோ சொல்ல, அவன் என்னைப் பார்த்து “போடா…..ங். வெண்ணே” என்று சொல்ல, எனக்கு கோவம் பொத்திக் கொண்டு வர, நானும் அவனும் தரையில் கட்டிப் புரண்டு சண்டை போட்டோம்.

“வெண்ணெய்” என்பதன் உட்பொருள் என்னவென்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அது கெட்ட வார்த்தை என்றுதான் அப்போது என் மனதில் எண்ணம் குடிகொண்டிருந்தது.

சடையப்ப வள்ளலைப் பற்றி அறிந்திருப்பீர்கள். உமறுப் புலவருக்கு எப்படி சீதக்காதியோ அதே போன்று கம்பருக்கு சடையப்பர்.

“அடையா நெடுங்கதவும்
அஞ்சல் என்ற சொல்லும்
உடையான் சடையன்”

என்பான் கம்பன். சடையப்பனின் வீட்டுக் கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்குமாம். உதவி தேடி வருவோர்க்கெல்லாம் வாரி வாரி வழங்குவானாம்.

சடையப்ப வள்ளலுக்கு சொந்த ஊர் திருவெண்ணெய் நல்லூர்.

“சடையன் வெண்ணெயில் தஞ்சம்
என்றோர்களைத் தாங்கு தன்மைபோல்”

என்று கம்பன் அவரை புகழுவான். உதவி வேண்டுமெனில் “போம் ஐயா வெண்ணெய்” என்பது நாளடைவில்

“போடா…..ங். வெண்ணெ” என்றாகி விட்டது.

நீங்கள் இனி தைரியமாக உங்கள் நண்பனை “போடா வெண்ணேய்” என்று திட்டலாம். கோவப்பட்டால் என்னை தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லவும்.
#அப்துல்கையூம்

உட்டாலக்கடி

“இந்த உட்டாலக்கடி வேலையெல்லாம் நம்ம கிட்ட வேணாம்”. இப்படி பலரும் எச்சரிப்பதை நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

“உட்டாலக்கடி” என்ற தத்துவச் சொல்லுக்கு என்னதான் அர்த்தம் என்று 1.36 கிலோ எடையுள்ள மூளையை பலரும் போட்டு கசக்கக் கூடும். இதோ சொல்லுகிறேன். ஆனால் கொஞ்சம் பொறுமை தேவை.

சென்னைத் தமிழின் பிரதான அங்கம் இந்த “உட்டாலக்கடி” சொற்பதம்.

“உட்டாலக்கடி கிரி கிரி, சைதாப்பேட்டை வடைகறி” என்ற பழமொழி மிகவும் பிரசித்தம். இந்த கிரி கிரி யார்? அழகிரியா அல்லது வி.வி.கிரியா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் சைதாப்பேட்டை வடைகறியைப் பற்றி எனக்கு கொஞ்சம் தெரியும்.

சைதாப்பேட்டையில் குமரன் வைத்திருக்கும் 65 ஆண்டுகாலம் பழமை வாய்ந்த “மாரி ஹோட்டல்” வடைகறிக்கு பிரசித்தமானது.

“உட்டாலக்கடி பட்டான கொடி மொட்டான கிளியே !
மச்சானைதொட அச்சாரம் தர்றேன் சும்மா நிக்குறியே” –
(படம்: மை டியர் மார்த்தாண்டான்)

“உட்டாலக்கடி உட்டாலக்கடி பாட்டிருக்குது”
(படம் : உள்ளே வெளியே)

“அடி உட்டாலக்கடி ஜின்னு, நீ உருட்டி எடுத்த பன்னு
அடி ஏதாச்சும் நீ பண்ணு, இனி நீயும் நானும் ஒண்ணு”
(படம் – சிலம்பாட்டம்)

மேற்கண்ட பாடல் வரிகள் யாவும் திரைப்படத்தில் வெளிவந்த “உட்டாலக்கடி” தத்துவப் பாடல்கள்.

என் மனதை மிகவும் நோகடித்த வரிகளில் ஒன்று வாலிபக்கவிஞர் வாலி எழுதிய இந்த வரிகள்தான்:

“உட்டாலக்கடி செவத்த தோலுதான் – உத்துப் பார்த்தா
உள்ள தெரியும் நாயுடு ஹாலுதான்”

“பீப்” பாடலுக்கு கொதித்தெழுந்த மாதர் சங்கங்கள் அப்போது இந்த வரிகளுக்கு கொதித்து எழுந்தார்களா என்ற விவரம் நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

“உட்டாலக்கடி” என்றால் என்ன அர்த்தம்? ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியின்போது நடிகர் கமல்ஹாஸனும் இதற்கான விளக்கம் அளித்திருந்தார்.

“உட்டாலக்கடி” என்றால் வேறொன்றுமில்லை. இந்தியில் “எடு அந்த கம்பை” என்று பொருள். பயமுத்துவதற்காக வழக்கில் வந்த சொல். அம்புடுதேன்.

பிள்ளைகள் வம்பு தும்பு செய்தால் பெற்றோர்கள் அவர்களை அதட்டுவதற்காக “எடுடா அந்த கம்பை” என்பார்கள். ஆனால் எடுக்க மாட்டார்கள். உடனே பிள்ளைகள் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, வழிக்கு வந்துவிடுவார்கள். இதுதான் அந்த “உட்டாலக்கடி”யின் சிதம்பர ரகசியம். ஒரு பூனையை விரட்டுவதாக இருந்தால்கூட கம்பை எடுப்பதுபோல் “பாவ்லா” செய்தால் போதும், அது தானாகவே தலை தெறிக்க ஓடிவிடும். (தலை ரசிகர்கள் என்னை மன்னிப்பார்களாக)

சங்க காலத்தில் தினைப்புனத்தில் மேய வரும் பறவைகளை விரட்டுவதற்காகத் தமிழ்ப் பெண்கள் “உட்டாலக்கடி” என்றெல்லாம் பாவ்லா காட்ட மாட்டார்கள். காலில் அணிந்திருக்கும் தங்கத்தாலான காதணியைக் கழற்றி ‘ஸ்பின் பெளலிங்’ பண்ணுவார்களாம். அந்த அளவுக்குச் செல்வச் செழிப்புடன் அவர்கள் அப்போது வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் பத்திரிக்கைகளும், ஊடகங்களும் “உட்டாலக்கடி”யையும் “உல்டா” பண்ணுவதையும் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்கிறார்கள். தகிடுதத்தம் செய்யும் 420 வேலையைத்தான் ஆளைக் கவுத்தும் “உல்டா” பணி என்பது. “உல்டாவு”க்கும், “உட்டாலக்கடி”க்கும் உண்மையிலேயே எந்த WIFI கனெக்ஷனும் கிடையாது.

அடிக்கக்கூடாது. ஆனால் அடிக்க வருவதைப்போல் “உட்டாலக்கடி” பாவ்லா செய்ய வேண்டும். இதுதான் Moral of the Story.

சாம, தான, பேத, தண்டம் என்னும் நான்கு தீர்வு முறைகள் பற்றிச் சொல்வார்கள். பேச்சு வார்த்தை மூலம் தீர்வு காண்பது “சாம” டெக்னிக். பணம் பொருள், சம்திங் கொடுத்து பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது இரண்டாவது “தான” டெக்னிக். மிரட்டி பணிய வைப்பது மூன்றாவது “பேத” டெக்னிக். இது எதற்கும் ஒத்து வரவில்லையென்றால் போட்டுச் சாத்துவது கடைசி “தண்டம்” டெக்னிக்.

இன்று ‘லஞ்சத்தை ஒழிப்போம்’, ‘லஞ்சத்தை ஒழிப்போம்’ என்று ஒவ்வொருவரும் கூக்குரல் கொடுக்கிறார்களே! “சம்திங்” மூலம் காரியத்தைச் சாதிக்கலாம் என்று நமக்கு சூப்பர் ஐடியா சொல்லிக் கொடுத்ததே நம்ம சாணக்கியர் சார்தான்.

ஆக இந்த கடைசி டெக்னிக் இருக்கிறதே அதுதான் “தர்ம அடி”

“அடி உதவுற மாதிரி அண்ணன் தம்பி உதவமாட்டான்” “கோல் எடுத்தால் குரங்கு ஆடும்” போன்ற பழமொழி யாவும் இந்தக் கருத்தை மையமாக வைத்து பிறந்ததுதான்.

“இரண்டு அடி கொடுத்தால் தான்
திருந்துவாய்; வாங்கிக்கொள்
வள்ளுவனிடம்”

என்று கவிஞர் அறிவுமதி எழுதிய கவிதை வரிகளை ரசித்திருக்கிறேன்.

வரும் தேர்தலின்போது உங்கள் வீட்டைத்தேடி ஓட்டுக் கேட்கவரும் அரசியல்வாதிகள் ஏமாற்றுப் பேர்வழிகள் என்று நீங்கள் நினைத்தால் “உட்டாலக்கடி” என்று கூறுங்கள். அது போதும்.

தோளில் உள்ள துண்டைக் காணோம்; துணியைக் காணோம் என்று பின்னங்கால் பிடறியில் தெறிக்க ஓடியே போய் விடுவார்கள்.

[பி.கு:அருஞ்சொற் பொருள்: பாவ்லா = பிலிம் காட்டுவது]

ஜுஜூபி

jujube

“இதெல்லாம் எனக்கு ஒரு ஜூஜூபி மேட்டர்” என்று என் நண்பர்கள் அடிக்கடிச் சொல்வார்கள்.

“ஜூஜூபி” – நடிகர் சின்னி ஜெயந்த் பிரபலப்படுத்திய வார்த்தை.. “கில்மா”, “கில்பா” “சில்பான்ஸ்” இப்படி பல அர்த்தமிலா ‘பஞ்ச்’ வார்த்தைகளை பைந்தமிழுக்கு கொடையளித்த பாவலர் (?) .

அவர் என்னுடைய கல்லூரி நண்பர்தான். அதற்காக அவரை தேவநேயப் பாவாணர் ரேஞ்சுக்கு வைத்தா போற்றிப் புகழ முடியும்?

ஆங்கிலத்தில் “Its pea-nuts for me” என்ற சொற்றொடர் உண்டு. இதெல்லாம் எனக்கு ஒரு பெரிய விஷயமே கிடையாது. இந்தத் தொகை, எனக்கு வேர்க்கடலை வாங்குவதற்குச் சமம் என்று அர்த்தம்.

ஆங்கிலத்தில் ஜூஜூபி என்றால் இலந்தைப் பழம் என்று அர்த்தம். கண்ணதாசன் “எலந்தப்பயம் ..எலந்தப்பயம்” என்று கலீஜ் கலீஜாக பாட்டு எழுதினாரே, அதே பழம்தான்.

“இதெல்லாம் எனக்கு ஜூஜூபி” என்று சொன்னால் “எனக்கு இது ஒரு பெரிய மேட்டரே கிடையாது. நான் இலந்தைப் பழத்திற்காக செலவழிக்கின்ற தொகை. அவ்வளவுதான்” என்று பொருள்.

ஜூஜூபியை பிரபலப்படுத்தியது உண்மையிலேயே சின்னி ஜெயந்த் அல்ல. அந்தக் காலத்திலேயே அகத்தியர் ஜூஜூபியைப் புகழ்ந்து பாடி இருக்கிறார்.

“பித்த மயக்கருசி பேராப் பெருவாந்தி
மொத்தனில் மெல்லா முடிந்திடுங்காண்-மெத்த
உலர்ந்த வெறும்வயிற்றி லுண்டால் எரிவாம்
இலந்தை நெறுங்கனியை யெண்”

என்று இலந்தைப் பழத்தின் மகிமையைப் பாடுகிறார் அகத்தியர்.

#அப்துல்கையூம்

கும்தலக்கடி

“உட்டாலக்கடி”க்கு விளக்கம் கொடுத்தீர்கள். “கும்தலக்கடி”க்கு என்ன அர்த்தம்? என்று ஒரு இம்சை நண்பர் இன்பாக்ஸில் மெஸேஜ் அனுப்பி இருக்கிறார்.

கடைசியில் நம் நிலைமை இப்படி ஆகி விட்டதே என்று நொந்துப் போய் விட்டேன். வேறு வழியில்லை சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். Yembal Thajammul Mohammad அவர்களும் ரசித்துத்தான் ஆக வேண்டும்.

சென்னை செந்தமிழில் “கும்தலக்கடி” சொற்பதமும் இன்றிமையாத ஓர் அங்கம். “Ghoomtha” என்றால் சுழலுகின்ற/ சுற்றுகின்ற என்று பொருள். “லக்கடி” என்றால் கம்பு/கழி.. வெரி சிம்பிள்.

“கும்தா +லக்கடி” என்றால் சுழலுகின்ற கழி என்று பொருள்.

ரஜினிகாந்த் ஒரு படத்தில் “கண்ணா..! நான் சுத்திச் சுத்தி அடிப்பேன்..!” என்பாரல்லவா …? அதேதான்.

அவர் நடித்த மன்னன் படத்திலும் ஒரு பாட்டு வரும்
.
“கும்தலக்கடி கும்தலக்கடி பாட்டு
இத கும்மிடி பூண்டி கூட்ஸ் வாண்டியில் ஏத்து”

கமல்ஹாசன் நடித்த தேவர் மகன் படத்தில் இடம் பெறுகிறது இந்தப் பாடல்.

“கம்பெடுத்தா சொல்லி அடிப்பேன்.. ஹொய்
ஜல்லி காளையைப் போல் துள்ளிக் குதிப்பேன்
ஒரு பம்பரமாய் சுத்தி அடிப்பேன்…. ஹொய்
உங்க பாட்டனுக்கும் கத்துக் கொடுப்பேன்”

கம்பை கையிலேந்திக் கொண்டு சுத்தி சுத்தி சண்டை போடுவதைத்தான் “கும்தலக்கடி” என்கிறார்கள்

அது என்ன “கும்தலக்கடி கும்மா”?

அது வெரி வெரி சிம்பிள். கம்பைச் சுழற்றிக்கொண்டே முகத்தில் “கும்மாங்குத்து” விடுவதுதான் “கும்தலக்கடி கும்மா”

#அப்துல்கையூம்

சீதாப்பழம்

cs

சீதைக்கு மிகவும் பிடித்த பழம் இதுவாக இருக்கும் போல, இதனால்தான் இதற்கு சீதாப்பழம் என்று பெயர் வந்ததோ என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள்.

சீதோஷணம் என்றால் weather (வெட்ப நிலை). சீதளம் என்றால் குளிர்ச்சி. குளிர்ச்சியான பழம் என்பதால் சீதாப்பழம்.

இந்த எழவு இங்கிலீஷ்காரனுக்கு பெயர் வைக்கவே தெரியவில்லை போலும். எதற்கெடுத்தாலும் ஆப்பிள். 🍎

சீதாப்பழத்திற்கு Custard Apple
விளாம்பழத்திற்கு Wood Apple
அவ்வளவு எதுக்குங்க? கழுத்துப் புடைப்புக்கு பெயர் கூட Adam’s Apple

இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒருவர் இதற்கு கன்னா பின்னாவென்று ஒரு பெயர் சொன்னார். இதனை அவர்கள் அன்னா முன்னாப் பழம் என்று அழைக்கிறார்கள் அண்ணா!

கம்ப்யூட்டரில் இருக்கும் RAM-க்கும் (Random Access Memory) ராமருக்கும் எப்படி தொடர்பு இல்லையோ, Computer Mouse-க்கும் பிள்ளையார் வாகனத்திற்கும் எப்படி சம்பந்தம் இல்லையோ அதுபோல சீதாப்பழத்திற்கும் சீதாவுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை.

#அப்துல்கையூம்

கண்ணதாசன் நினைவுகள் – பாகம் 2

%e0%ae%95%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%a3%e0%ae%a4%e0%ae%be%e0%ae%9a%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%af%81%e0%ae%9f%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%ae%e0%af%8d

எங்களுடன் ஒன்றாகத் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்த கவிஞர் கண்ணதாசனின் செல்வப் புதல்வன் கலைவாணனுக்கு ஏனோ இந்த ஹாஸ்டல் வாழ்க்கை அறவே பிடிக்கவில்லை. இதனால் படிப்பிலும் அவனால் சரிவர கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

காரணம், சுதந்திரப் பறவையாக தன் வீட்டில் சுற்றித் திரிந்து வாழ்க்கையை தன் குடும்பத்தாருடனும், உடன்பிறந்தோருடனும் ‘ஜாலியாக’ அனுபவித்து வந்த அவன் இந்த ஹாஸ்டல் வாழ்க்கையை சிறைவாழ்க்கையாக எண்ணி கலக்குமுற்றான்.

ஒருநாள் காலை வேளையில், ஏற்கனவே அவன் திட்டமிட்டிருந்தபடி சுவரேறிக் குதித்து பள்ளி வளாகத்திலிருந்து வெளியே ஓடிவிட்டான். “தோள் கொடுப்பான் தோழன்” என்பார்கள். அதுபோல முதுகைக் கொடுத்து அதன் மீது ஏறி அவனை தப்பிக்க துணை புரிந்தவன் நானல்ல; என் இன்னொரு நண்பன்.

அச்சமயத்தில் அண்ணா உயிரியல் பூங்காவெல்லாம் வண்டலூரில் கிடையாது. ஓட்டேரி நாற்சந்தியில் ஒரே ஒரு கீற்றுக் கொட்டகை டீக்கடை மாத்திரம் இருக்கும். தாம்பரம் செல்வதற்கு ஏகப்பட்ட மண் லாரிகள் அவ்வழியே போய்க்கொண்டிருக்கும். அதில் ஏறி எப்படியோ வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான் கலைவாணன்.

அன்று இந்த சம்பவம் எங்களுக்குள் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. மறுபடியும் எப்படியும் கலைவாணனை அவனது பெற்றோர்கள் அழைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டுவிடுவார்கள் என்று எங்களுக்கு நன்றாகவேத் தெரியும். பள்ளி முதல்வர் அவனுக்கு என்ன தண்டனை கொடுக்கப் போகிறாரோ என்று பயந்துக் கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது எங்கள் பள்ளியின் முதல்வராக இருந்தவர் இறையருட்கவிமணி என்று போற்றப்படும் பேராசிரியர் கா.அப்துல் கபூர்.

கா..அப்துல் கபூர்

பள்ளி முதல்வர்

“செந்தமிழுக்கு ஒரு சேதுப்பிள்ளை” என்று கூறுவதைப்போன்று “அழகுத்தமிழுக்கு ஓர் அப்துல் கபூர்” என்று எங்கள் பள்ளி முதல்வருக்கு புகழ்மாலைச் சூடுவார்கள் தமிழறிந்த சான்றோர்கள்.

எதிர்பார்த்தபடியே கலைவாணனின் குடும்பத்தார் மீண்டும் அவனை அழைத்து வந்து பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு போனார்கள். “போன மச்சான் திரும்பி வந்தான்” என்று பாட்டுப்பாடி நாங்கள் குதூகலித்தோம்.

கலைவாணனை அழைத்து எங்கள் பள்ளி முதல்வர் அவன் ஓடிப்போனதற்கான காரணத்தை வினவுகிறார்.

“உனக்கு இங்கிருப்பது பிடிக்கவில்லையா?” என்று பரிவோடு விசாரிக்கிறார்.

பள்ளி வளாகத்திலிருந்து சுவரேறிக் குதித்து ஓடிப் போனதற்கு கலைவாணன் சொன்ன காரணத்தைக் கேட்டால் நீங்களே சிரித்து விடுவீர்கள்.

அதற்குமுன் எங்கள் பள்ளி வளாகத்தைப் பற்றிய இச்சிறு குறிப்பை படிப்பது அவசியம்.

வண்டலூரில் எங்கள் பிறைப்பள்ளி (Crescent Residential School) நிறுவப்பட்டது ஒரு மாங்காய் தோப்பினில்தான். கட்டிடங்கள் யாவும் எழும்பிய பின்னரும் வளாகத்தினுள் எங்கு பார்த்தாலும் மாமரங்களில் மாங்காய் காய்த்துத் தொங்கும். வேண்டுமளவு மரத்திலேறி மாங்காய் பறித்துத் தின்பது எங்களது ‘வீரதீர’ பொழுதுபோக்காக இருந்தது.

“இங்கிருப்பது உனக்கு பிடிக்கவில்லையா….? ஏன் இங்கிருந்து சுவரேறிக் குதித்து ஓடினாய்..?” என்ற முதல்வரின் கேள்விக்கு கலைவாணன் சொன்ன பதில் இதுதான்.

“நான் மாந்தோப்பில் மாங்காய் பறித்து தின்பதற்காக சுற்றி வந்தேன். அப்போது ஒரு மாங்காயை பறித்து நான் உண்டேன், அது மிகவும் சுவையாக இருந்தது. அது சாப்பிட்டபின் அப்படியே தூங்கி விட்டேன் அப்புறமா கண்முழிச்சு பாத்தபோது நான் மவுண்ட் ரோடுலே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். எனக்கு எப்படி ஸ்கூலுக்கு போறதுன்னு வழியே தெரியலே. அப்புறமா அப்படியே நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டேன்”

இதை கலைவாணன் சொன்னபோது ஒரு சில ஆசிரியர்களும் கூடவே இருந்தார்கள். முதல்வாராலும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. ஆசிரியர்களாலும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

கலைவாணனின் ‘சால்ஜாப்பு’ பதிலை பொறுமையாக காதுகொடுத்து கேட் ட எங்கள் பள்ளி முதல்வர் கூறிய பதில் என்ன தெரியுமா?

“அடேங்கப்பா….! கலைவாணா! நீ கதை சொல்வதிலும், கற்பனையிலும் உன் தகப்பனையே மிஞ்சிட்டே,,!” என்றார்.

கலைவாணன் நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவன். பிசிறில்லாமல் சீராக பாடக் கூடியவன். கதை, கவிதை எழுதுவதிலும் அவனுக்கு ஆர்வம் அதிகம். ஒரு முறை கண்ணதாசன் எங்கள் பள்ளிக்கு வந்தபோது “அடி என்னடி ராக்கம்மா கண்டாங்கி நெனப்பு” என்ற பாடலை தாளம் பிசகாமல் எங்கள் எல்லோர் முன்னிலையிலும் இனிமையாக பாடிக் காட்டினான் அந்த நினைவலைகள் இன்னும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்கவில்லை.

நானும், பிரான்சு நாட்டில் இருக்கும் என் பள்ளி நண்பன் காரைக்கால் திப்பு சுல்தானும் சந்தித்து உரையாடும்போதெல்லாம் கலைவாணன் பற்றிய பேச்சு எப்படியாவது வந்துவிடும். பள்ளிப் பருவத்திற்கு மீண்டும் சென்று விடுவோம்.

ஒருநாள் காலை வேளையில் என் நண்பர் அஹ்மது தெளஃபீக்கிடமிருந்து ஓர் அதிர்ச்சியான செய்தி வந்தது.

காக்கா சேதி கேள்விப் பட்டியலா..?

என்ன செய்தி தெளஃபீக்..?

நம்ம கலைவாணன் இறந்து போயிட்டான் காக்கா.  இப்பத்தான் நான் கேள்விப்பட்டேன்

என் தலையில் பேரிடி விழுந்தது போலிருந்தது. எந்த கலைவாணன் என்றெல்லாம் நான் கேட்கவில்லை. காரணம் எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே கலைவாணன் அவன்தான். துடிதுடித்துப் போனேன். என் உதிரம் சற்று நேரம் உறைந்து போனதுபோலிருந்தது

“அழியாத கோலங்கள்” படத்தில் அந்த குண்டு பையன் இறந்தபோது அவ்ற்ட்டவனது நண்பர்களுக்கு ஏற்பட்ட  அதே மனபாதிப்பு எங்களுக்கும் கலைவாணனின் திடீர் மறைவு அதிர்ச்சிக்குள்ளாகியது.

கலைவாணர் என்.எஸ்.கே.யின் நினைவாகவே கண்ணதாசன் தன் மகனுக்கு கலைவாணன் என்ற பெயரைச் சூட்டினார் . தனக்கு பிடித்தமானவர்களின் பெயர்களை தன் பிள்ளைகளுக்குச் சூட்டி அழகு பார்ப்பதில் கவியரசருக்கு அலாதிப் பிரியம்.

அறிஞர் அண்ணாவின் நினைவாக அண்ணாத்துரை; பாரதிதாசனின் நினைவாக கண்மணி சுப்பு (சுப்பு ரத்தின தாசன்).

தங்குவதற்கு இடமின்றி. தனது 14-வது வயதில் பிழைப்புத் தேடி சென்னையில் சுற்றித் திரிந்த கண்ணதாசனுக்கு எந்த மெரினாவிலுள்ள காந்தி சிலை வழியே திக்குத் தெரியாமல் சுற்றித் திரிந்தாரோ; அவருக்கு பிடித்த அதே காந்தி மகானின் நினைவாக இன்னொரு மகனுக்கு காந்தி என்ற பெயர்.

கலைவாணனுக்கு தன் தந்தையைப் போலவே குழந்தை மனசு. கண்ணதாசனுக்கும் அவன்மேல் அலாதிப் பிரியம். கண்ணதாசன் கடைசியாக எழுதிய பாடல் பாலு மகேந்திராவின் “மூன்றாம் பிறை”  படத்தில்  இடம்பெற்ற    “கண்ணே கலைமானே” என்ற பாடல். (அவர் கடைசியாக எழுதிய பாடல் இடம் பெற்ற படம் “உன்னை நான் சந்தித்தேன் என்ற மாற்றுக் கருத்தும் உண்டு)

“கண்ணே கலைமானே!” என்ற பாடல் தன் தந்தை தன்னை நினைவில் வைத்துதான் எழுதினார் என்று கலைவாணன் பிற்காலத்தில் அவனுக்கு நெருங்கியவர்களிடம் பலமுறை கூறி மகிழ்ந்திருக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

தன் சகோதரன் கலைவாணனின் நினைவுகளை கண்ணதாசனின் இன்னொரு தாரத்தின் (புலவர் வள்ளியம்மை) செல்வப் புதல்வியான விசாலி கண்ணதாசன் கூறுவதைக் கேளுங்கள்:

“அவன் சாகக்கூடிய வயசில்ல. எமனுக்கு இது தெரியல. ரத்த உறவுன்னு இருந்த ஒன்னும் போச்சு. கலை அண்ணா இருந்திருந்தா சினிமாவில் பெரும் இயக்குநரா வந்திருப்பான்”

தன்மீது அளவில்லாத அன்பைப் பொழிந்த அன்புச் சகோதரனை இழந்தபோது இந்தச் சகோதரியின் மனம் எந்தளவுக்கு பாடுபட்டிருக்கும் என்பதை நம்மால் உணர முடிகின்றது.

தகப்பனின் அன்பை முழுமையாக அனுபவிக்க கொடுத்து வைக்காதவர் விசாலி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.. கவிஞர் மரணிக்கையில் விசாலிக்கு கருத்து தெரியாத பருவம்.  அப்போது அவருக்கு வெறும் நான்கு வயதுதான்.

‘’அப்பாவோட மற்ற பதினான்கு பிள்ளைகளில் கலைவாணன் அண்ணாதான் என் கூட ஒட்டினான். மற்ற யாரும் என்கூட ஒட்டல” என்கிறார் விசாலி கண்ணதாசன்.

“கண்ணே கலை மானே”  பாட்டில் “கலை” என்று வருகிறது. அதனால் இது அப்பா எனக்காக எழுதிய பாட்டு என்று கலைவாணன் ஒருமுறை  தன் சகோதரிகளிடம் வாதம் புரிய, அவர்கள் அதை “இல்லை” என்று மறுக்க அதை உறுதிப்படுத்த நேராகவே சென்று தன் தந்தையிடம் சந்தேகம் கேட்டிருக்கிறான்.

இன்னொருமுறை கலைவாணன் தன் தந்தையிடம் ஓடிச்சென்று அவரைக்  கட்டிப்பிடித்து

“அப்பா.. நீங்க எல்லாரைப் பத்தியும் பாட்டு எழுதுறீங்க. என்னைப் பத்தியும் பாட்டு எழுதுங்கப்பா”

என்று செல்லமாக கேட்டிருக்கிறான். கவியரசரின் நகைச்சுவை உணர்வுக்கும், சமயோசித புத்திக்கும் அளவே  கிடையாது.  உடனே குறும்புத்தனமாக பதில் சொல்லியிருக்கிறார்.

“உன்னைப் பத்தி ஏற்கனவே எழுத்திட்டேனடா…” என்று கவிஞர் சொல்ல கலைவாணனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். “சொல்லுங்கப்பா..” என்று மீண்டும் அவர் தோளைப் பிடித்து உலுக்க

“ஏன் பிறந்தாய் மகனே! ஏன் பிறந்தாயோ?  பாட்டை உனக்காகத்தானே எழுதினேன்” என்றாராம் அந்த கவிராஜன் சிரித்துக் கொண்டே..

இந்த பதிலைக்கேட்ட மற்ற குழந்தைகளும் முண்டியடித்து அவர் மடிமேல் தவழ்ந்து

“அப்ப எங்களைப் பத்தியெல்லாம் ஒண்ணும் எழுதலையா..?” என்று சிணுங்கி இருக்கிறார்கள்.

கவிச்சக்கரவர்த்திக்கு  பேச  சொல்லியா கொடுக்க வேண்டும்?

“அதுவும் எழுதி விட்டேனே..…!” என்றாராம். “அது என்ன பாட்டு?” என்று பிள்ளைகள் ஆர்வத்துடன் வினவ..

ஒரே ஒரு ஊரிலே
ஒரே ஒரு ராஜா
ஒரே ஒரு ராஜாவுக்கு
ஒரே ஒரு ராணி
ஒரே ஒரு ராணி பெற்றால்
ஒன்பது பிள்ளை அந்த
ஒன்பதிலே ஒன்றுகூட
உருப்படியில்லை..
உருப்படியில்லை “

என்று பாடி முடித்துவிட்டு, “இதையெல்லாம் உங்களை மனசுலே வச்சுத்தான் எழுதினேன்” என்று பிள்ளைகளை கலாய்த்தாராம்.

பாவம் பிள்ளைகள். இந்த பதிலை அவர்கள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. மறுபடியும் செல்லமாக சிணுங்கிக் கொண்டு ஓடி விட்டன. .

கண்ணதாசனுக்குள்ளே கவிஞர்களுக்கே உரித்தான குசும்பு சற்று அதிகமாகவே குடிகொண்டிருந்தது

எங்க ஊரில் ஒரு பழமொழி வட்டார வழக்கில் கூறுவார்கள். “இருந்தா நவாப்சா, இல்லேன்னா பக்கீர்சா”. கண்ணதாசனைப் போல் லட்சக்கணக்கில் சம்பாதித்தவரும் இல்லை. அதுபோல   செலவழித்தவர்களும் இல்லை.  அப்போது லட்சங்கள் கோடிகளுக்குச் சமம்.

பெருமளவு சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்த வேலையிலும் கடனில் மூழ்கி கண்ணதாசன் தன் குழந்தைகளுக்கு தீபாவளியன்று புதுத்துணிமணி, பாட்டாசுகள் வாங்கிக் கொடுக்க முடியாத நிலையில் கண்ணீர்கூட வடித்திருக்கிறாராம்.

கண்ணதாசன் சில சமயம் இரவில் தாமதமாக வீடு திரும்புவார். சில பிள்ளைகள் முழித்துக்கொண்டு அவருக்காக காத்திருப்பார்கள். ஜாலியான மூடு வந்துவிட்டால் தனது அம்பாஸிடர் காரை எடுத்துக் கொண்டு மவுண்ட்ரோடிலுள்ள புகாரி அல்லது பிலால் ஓட்டலிலிருந்து வகைவகையான அசைவ உணவு பார்சல் கொண்டுவந்து வீட்டில் எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடுவார்கள்.

கண்ணதாசனுக்கு செட்டி நாடு சமையலில் காரமாக சமைக்கப்பட்ட நாட்டுக்கோழி வறுவல், நண்டு, முயல்கறி, மான்கறி எல்லாமே விரும்பிச் சாப்பிடுவார்.

“பறப்பதில் ஏரோப்பிளேனும், ஓடுவதில் ரயிலும் மட்டும்தான் நான் சாப்பிடாதது” என்று நகைச்சுவையாகச் சொன்னதை ஒரு பத்திரிக்கை பேட்டியின்போது காந்தி கண்ணதாசன் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

“குழந்தைகளுக்கு இடையே வித்தியாசம் வரக்கூடாது என்பதற்காக எல்லோருக்கும் யூனிஃபார்ம் மாதிரி ஒரே கலரில் ட்ரவுசர், சட்டை, பாவடை வாங்கித் தருவார்” என்று தன் தந்தை பற்றிய சுவையான நினைவுகளைப் பகிர்கிறார் காந்தி கண்ணதாசன்.

—-அப்துல் கையூம்

– —- இன்னும் தொடரும்

கண்ணதாசன் நினைவுகள் – பாகம் 1

கண்ணதாசன் நினைவுகள் – பாகம் 1

கலைவாணன்

“அன்புள்ள அத்தான்:” படத்தில் ஷோபாவுடன் கலைவாணன்

கலைவாணன்

என் இளமைக் காலத்தில் கண்ணதாசன் என்ற மாபெரும் ஆளுமை பொருந்திய மனிதனோடு ஓரிரண்டு முறை பேசிப் பழக வாய்ப்பு கிட்டியதையும், அவரது தலைமையில் நடைபெற்ற கவியரங்கத்தில் பங்குகொண்டு நான் கவிதை வாசித்ததையும், அவரிடம் “சபாஷ்” வாங்கியதையும் இன்றளவும் பெருமையோடு எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.

“வசிட்டர் வாயால் பிரம்மரிஷி” பட்டம் பெற்றதைப் போல் என்று முதுமொழி  சொல்வார்களே அதை அன்று நான் முழுவதுமாக உணர்ந்தேன்.

எனது பள்ளிப் பருவத்தின்போது, வண்டலூர் பிறைப்பள்ளியில் (Crescent Residential School) என்னோடு படித்த சகமாணவர்களுக்கும் அவரைச் சந்தித்து உரையாடுகின்ற அரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது, அப்படிப்பட்ட ஓர் அதிர்ஷ்டம் எங்களுக்கு வாய்த்தமைக்கு வலுவான காரணம் ஒன்று உண்டு.

அதற்கான காரணம் என் நண்பன் கலைவாணன் கண்ணதாசன்.

கலைவாணன் என்னைவிட வயதிலும் வகுப்பிலும் ‘ஜூனியர்’. அவன் தந்தையின் தமிழாற்றலுக்கு மனதைப் பறிகொடுத்த நான், கலைவாணனுடன் நல்ல நட்புறவு கொண்டிருந்தேன். அவனுக்குள்ளும் தன் தந்தைபோலவே கதை, கட்டுரை, கவிதை, நடிப்பு என அனைத்துக் கலைகளிலும் ஆர்வம் குடிகொண்டிருந்தது

எங்களோடு ஹாஸ்டலில் தங்கி ஒன்றாக பழகிய சகமாணவன் அவன். சென்னை மாநகரத்திலேயேதான் கண்ணதாசன் வீடும் இருந்தது. இருந்தபோதிலும் ஹாஸ்டலில் பிறமாணவர்களுடன் தங்கியிருக்கும்போது, அவனது வாழ்க்கையில் உலக அனுபவங்கள் இன்னும் கூடுதலாக கிடைக்கும், எல்லோருடனும் சேர்ந்து பழகும் சந்தர்ப்பம் உண்டாகும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்பில் அவனை வண்டலூர் கிரெசெண்ட் பள்ளியில் கவியரசர் சேர்த்திருந்தார்.

தன் மகனின் எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய வேண்டும் என்று நினைக்கும்  எல்லா தகப்பன்மார்களைப் போலவே கண்ணதாசனும் ஆசைப்பட்டார். என்னைப் பொறுத்தவரை கண்ணதாசன் ஒரு சிறந்த கவிஞனாக மட்டுமல்ல. சிறந்த தகப்பனாகவும் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்ந்தார்.

மூன்று பெண்மணிகளை அவர் மணம் முடித்தார், அவருக்கு 14 குழந்தைகள் இருந்தன என்ற காரணங்களைச் சுட்டிக்காட்டி சிலர், அவர் சிறந்த குடும்பத் தலைவானாக இருக்கவில்லை என்று குறை கூறுவதை ஒருநாளும் நான் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டேன்.

கண்ணதாசனின் முதல் மனைவி பொன்னழகி என்ற பொன்னம்மா வயிற்றில் உதித்தவன் என் நண்பன் கலைவாணன். அம்மையாருக்கு நான்கு மகன்கள்: கண்மணி சுப்பு, கலைவாணன், ராமசாமி, வெங்கடாசலம். மூன்று மகள்கள்; அலமேலு, தேனம்மை, விசாலாட்சி.

கண்ணதாசன் அமெரிக்காவிலுள்ள தமிழ் சங்கத்தின் நிகழ்ச்சியில் கலந்துக் கொள்ளச் சென்று அவருக்கு அங்கு  மாரடைப்பு  ஏற்பட்டு சிக்காகோ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை மேற்கொண்டார்.  அப்போது அவரோடு உடனிருந்து கவனித்துக்கொள்ள  இங்கிருந்துச் சென்ற அவரது குடும்பத்தினர் மூன்று பேர்கள்.

அவருடைய மனைவிகள் பார்வதி, வள்ளியம்மை, மற்றும் அவருடைய அன்புக்கு பாத்திரமான செல்ல மகன் கலைவாணன். கவிஞரின் உயிர் பிரிந்து அங்கிருந்து  அவருடைய பூதவுடல் விமானத்தில் தாயகம்  வந்தபோது இவர்களும் விமானத்தில் கூடவே வந்தார்கள்.

கலைவாணன் மீது மற்ற குழந்தைகளைக் காட்டிலும் சற்று கூடுதலாகவே பற்றும் பாசமும் கவிஞர் வைத்திருந்தார் என்பது என் எண்ணம். எனது இந்தக் கருத்தில் அவரது மற்ற குழந்தைகளுக்கு உடன்பாடு இல்லாமல் இருக்கலாம். அதனால்தான் இது எனது சொந்தக் கணிப்பு என்பதை இங்கே கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளேன்.

யாசீன் காக்காவும் கண்ணதாசனும்

yaseen-kaka

கீழக்கரை ஆ,மு.அஹ்மது யாசீன்

கலைவாணன் கண்ணதாசனை எங்கள் பள்ளியில் சேர்க்க கவிஞர் பெருமகனாருக்கு ஆலோசனை வழங்கியது கீழக்கரையைச் சேர்ந்த யாசீன் காக்கா அவர்கள்தான். வளநாடு சினி ரிலீஸ், கிரஸெண்ட் மூவீஸ், வச்சிர நாடு பிலிம்ஸ் , செம்பி பிலிம்ஸ், சேது பிலிம்ஸ் போன்ற சினிமா சம்பந்தப்பட்ட விநியோக நிறுவனங்களில் பங்குதாரராக இருந்தவர் அந்த பிரபலம்.  நடிகர் பாலாஜி போன்ற படத்தயாரிப்பாளர்கள் யாசீன் காக்காவுடன் மிக நெருக்கமாக இருந்தார்கள். நான் ஏற்கனவே ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப்போல 1970 – 1980 கால கட்டங்களில் தமிழகத்தில் வெளிவந்த பெரும்பாலான படங்கள் இவர்களின் தொடர்பு இல்லாமல் வெளிவந்ததில்லை.

%e0%ae%af%e0%ae%9a%e0%af%87%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be

பாலாஜி, ரஜினிகாந்துடன் யாசீன் காக்கா புகைப்பட உதவி:சோனகன் மஹ்மூது

திரைப்படத்துறையில் மட்டுமல்லாது தனிப்பட்ட முறையிலும் கவியரசர் கண்ணதாசனுக்கு யாசீன் காக்கா மிகவும் வேண்டப்பட்ட நபராக இருந்தார். கவிஞர், உயிருக்கு உயிராக நேசித்த நண்பர்களின் பட்டியலில் யாசீன் காக்காவுக்கும் இன்றிமையாத ஓர்    ஒரு இடமுண்டு. கண்ணதாசனுக்கு சினிமாத் துறையில்  பொருளாதார ரீதியாக  நிறைய உதவிகள் அவர் புரிந்திருக்கிறார்.

அக்கால கட்டத்தில் ‘குமுதம்’ இதழில் “என் எனிய நண்பர்கள்” என்ற தலைப்பில் தன் நெஞ்சில் நீங்காது இடம்பெற்றிருந்த நண்பர்களைப் பற்றி ஒவ்வொரு வாரமும் தொடர்ந்து கண்ணதாசன் கவிதை எழுதிவந்தார்.

வானதி பதிப்பகம் திருநாவுக்கரசு, முன்னாள் அமைச்சர் மாதவன், யாசீன் காக்கா போன்றோர் கண்ணதாசனின் இதயத்தில் தனியொரு இடத்தை தக்க வைத்துக் கொண்டவர்கள். மற்றவர்களின் பெயர்கள் எனக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் அழகுற தமிழில் அட்டகாசமாக கவிதைகள் வடித்தார். ஒவ்வொரு வாரமும் அடுத்ததாக யாரைப் பற்றி எழுதப் போகிறார் என்ற ஆர்வத்தில் குமுதம் இதழுக்காக நான் காத்திருப்பேன்.

[யாசீன் காக்காவுக்கும் முன்னாள் திமுக அமைச்சர் மாதவனுக்குமிடையே நெருங்கிய நட்புறவு நீடித்து வந்தது. அது ஒரு தனி ட்ராக். மாதவனை ஒருமையில் “அவன்”, “இவன்” என்று அழைக்குமளவுக்கு இருவருக்குமிடையே நெருக்கம் நிலவி வந்தது]

தனது நண்பர் யாசீன் காக்கா அவர்களைப்பற்றி கண்ணதாசன் “குமுதம்” இதழில் எழுதியிருந்த  ஒரு சில வரிகள் பசுமரத்தாணியாய் என் மனதில் இன்னும்  பதிந்துள்ளது; ஆழமாய் பொதிந்துள்ளது.

yasin

கண்ணதாசனுடன் யாசீன் காக்கா – புகைப்பட உதவி: சோனகன் மஹ்மூது

எப்போதும் புன்சிரிப்பு
எவரிடத்தும் பேசும்போதும்
தப்பாக ஒருவார்த்தை
தவறியேனும் சொல்வதில்லை
தழுவவரும் நண்பருக்கு
தங்கக்கட்டி
முப்பாலில் வள்ளுவனார்
வாழ்க்கை எல்லாம்
முன்பாக காணவரும்
எளிய வாழ்க்கை
அப்பழுக்கில்லா(த) எங்கள் சேதுநாட்டு
யாசீன்பாய் எனதுஇனிய நண்பராவார்

[மேற்கண்ட கவிதையில் ஒன்றிரண்டு சொற்கள் விடுபட்டிக்கலாம், காரணம் இது முறையான மரபுக்கவிதை வடிவில் இருந்தது. நினைவில் இருந்ததை மட்டும் இங்கே வடித்திருக்கிறேன்.]

தன் மனதுக்கு உகந்த நண்பருக்கு இதைவிட ஒரு சிறந்த சன்மானம் என்ன கொடுக்க முடியும்? அதுதான் கண்ணதாசன்.

கண்ணதாசனைக் காணச் சென்ற நான்

ஒருமுறை கண்ணதாசனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட எனக்கு கலைவாணனுடன் காணச் சென்ற அந்த நிகழ்வு மனதில் பசுமையாக நிறைந்திருக்கிறது. அதை நினைத்தாலே இனிக்கும்.

சென்னை தியாகராய நகரில், நடேசன் பூங்காவுக்கு பின்புறம் இருந்தது அவர் வீடு. எழுதுவதற்கு பெரும்பாலும் தனிமையை விரும்பி கவிதா ஓட்டலில் தங்கியிருப்பது கவிஞரின்   வழக்கம். அன்று அவர் தி.நகர் வெங்கட நாராயணா சாலையிலுள்ள வீட்டில் இருக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு அங்குச் சென்றோம். அம்பாஸிடர் கார் ஒன்று வெளியில் நின்றிருந்தது. வயிற்றுக்கு மேலே உயர்த்திக் கட்டிய வேட்டியோடு வீட்டின் வெளியே அங்குமிங்கும் உலாவிக் கொண்டிருந்தார் அந்த கவிப்பேரரசர்.

அருகில் சென்று அவரைப் பார்த்த நான், என்னை நானே ஒருமுறை கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டேன்; நான் காண்பது கனவா அல்லது நனவா என்று புரியாமல் திகைத்தேன்.

ஆஜானுபாகுவான உடல்வாகு. கம்பீரமானத் தோற்றம். உருண்டையான முகம். கள்ளம் கபடமற்ற வெளிப்படையான பேச்சு.

கலைவாணனுக்கும் கண்ணதாசனுக்கும் தோற்றத்தில் நிறைய ஒற்றுமை இருந்தது. ‘ஜெராக்ஸ்’ காப்பி எனலாம்.

“ரத்தத் திலகம்”  படத்தில் கோட்டு சூட்டு அணிந்துக்கொண்டு “ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு” என்று பாடி நடித்த கலைஞனா அவன் என்ற பிரமிப்பு என்னை ஆட்கொண்டு என்னை ‘மெளனி’யாக்கியது.

நாடோறும் சிலோன் வானொலியில் கே.எஸ்.ராஜா, அப்துல் ஹமீது போன்றோர் அனுதினமும் சுவைத்து பாராட்டும் பாடல் வரிகளுக்கு சொந்தக்காரன் முன் நான் நிற்கின்றேன் என்ற உணர்வு ‘ஹை-ஹீல்ஸ்’ அணியாமலேயே என்னை உயர்த்திக் காண்பித்தது.

அவரது தீவிர ரசிகன் என்று என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டேன். எத்தனையோ கேள்விகள் அவரிடம் கேட்க வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டுச்  சென்றேன்.   ஊஹீம்….    எதுவுமே கேட்கத் தோன்றவில்லை.  எனக்கு பேச்சே எழவில்லை.  “பட்டிக்காட்டான் மிட்டாய் கடையை பார்த்தது போல” அவரையே பார்த்துக்கொண்டு பிரமித்துப் போய் நின்றேன். அப்பொழுது ஒன்பது அல்லது பத்தாவது வகுப்பு  நான்  படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சிறுகூடல்பட்டி சிந்தனைவாதி பேசப்பேச நான் மெய்மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பாசமலர் படத்தில் “நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்”  என்ற அவரது   பாடலுக்கு சிவாஜி கணேசன்    ” உம்…உம்.. உம்..உம்,”  , என்று ‘உம்’ கொட்டிக்கொண்டிருப்பார்.  அதுபோல நான் ‘உம்’ கொட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

எங்கள் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கைப் பற்றி விசாரித்துவிட்டு, அவரது அனுபவங்கள் சிலவற்றை பகிர்ந்தார். எங்களுக்கு புத்திமதியும் கூறினார்.

அவரை சந்தித்துவிட்டு திரும்பி வருகையில் என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை; நான் பார்த்து பேசிவிட்டு வந்தது தமிழகத்தையே தன் எளிமையான சொற்களால் கட்டுண்டு அடிமைப்படுத்திய அந்த கவிராஜனைத்தானா என்று……

—அப்துல் கையூம்

(நினைவுகள் இன்னும் பல பாகங்களாகத் தொடரும் (இன்ஷா அல்லாஹ்)

டிக்.. டிக்.. டிக்..

%e0%ae%95%e0%ae%99%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%88-%e0%ae%85%e0%ae%ae%e0%ae%b0%e0%ae%a9%e0%af%8d

டிக்.. டிக்.. டிக்..

இதனைப் படிக்கையில் பலருக்கும் 1981-ல் பாரதிராஜா எடுத்த குற்றப்புனைவு திரைப்படம்தான் சட்டென்று நினைவில் வரும்.  ஆனால், என் நினைவில் நிழலாடுவதோ  எம்.ஜி.ஆர். கையில் கட்டியிருந்த கைக்கடிகாரத்தின் “டிக்… டிக்.. டிக்…” ஓசைதான்.

இதற்கு முன் நானெழுதிய பதிவில் கங்கை அமரனுக்கு எம்.ஜி.ஆர். பரிசளித்த கைக்கடிகாரம் “ரோலெக்ஸ்”வாட்ச் என எழுதியிருந்தேன். உண்மையில் அது “ரோலெக்ஸ்”  வாட்ச் கிடையாதாம். “ஒமேகா” வாட்ச்சாம். அதுதான் துல்லியமான தகவலும் கூட. (நானும் என் பதிவில் மாற்றம் செய்து விட்டேன்) OMEGA-வும் விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரம் என்பதில் சற்றும் ஐயமில்லை.

என்ன சத்தம் இந்த நேரம் உயிரின் ஒலியா
என்ன சத்தம் இந்த நேரம்? நதியின் ஒளியா?
கிளிகள் முத்தம் தருதா? அதனால் சத்தம் வருதா.. ?
அடடா ……..

“புன்னகை மன்னன்” படத்தில் இடம்பெறும் இந்தப் பாடலை நான் கேட்கும்போதுகூட எம்.ஜி.ஆருடைய  கைக்கடிகாரம்தான் என் மனக்கண்முன்  வந்து ஊஞ்சலாடும்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு  யாரோ கிளப்பி விட்ட ஒரு ‘அண்டப் புளுகு.. ஆகாசப் புளுகு’ , அது வைரலாக பரவி எம்.ஜி.ஆர். ரசிகர்களை பரவசத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்த புரளி வேறு ஒன்றும் இல்லை.

எம்.ஜி.ஆர்.சமாதிக்குள்ளிருந்து  “டிக்.. டிக்..டிக்” என்று வாட்ச் ஓடும் சத்தம் கேட்கிறது என்பதுதான்.

mgr-watch

தென் மாநிலங்களில் இருந்தெல்லாம் இந்த “டிக்… டிக்.. டிக்..” சத்தத்தைக் கேட்டு தரிசனம் பெற எம்.ஜி.ஆரின் பக்தக்கோடிகள் எம்.ஜி.ஆர். சமாதிக்கு சுற்றுலா வந்தார்கள்.  சூடம் ஏற்றினார்கள். சில ‘பக்தர்கள் “இன்னும் எம்.ஜி.ஆர். சாகவில்லை;  அது அவரது இதயத்துடிப்பு” என்றுகூட சீரியஸாக நம்பினார்கள்.

எனக்கு அறிமுகமான தமிழ் நண்பர் ஒரு SECOND HAND ROLEX WATCH DEALER. ஒருமுறை அவருடைய கடையில் வைத்திருந்த  ரோலெக்ஸ் வாட்சை  என் கையில் வாங்கி; காதில் வைத்து, அதில்  “டிக்..டிக்..டிக்….” சத்தம் வருதா என்று பார்த்தேன்.

“பேட்டரியால் இயங்கும் QUARTZ வாட்ச்சில் மாத்திரம்தான்  “டிக்..டிக்..டிக்..” சத்தம் வரும்.  சுவிட்ஸர்லாந்தில் தயாராகும் ரோலெக்ஸ் போன்ற விலையுயர்ந்த வாட்ச்சின் உள்ளே இருப்பது தானியங்கி AUTOMATIC  இயந்திரங்கள்.  இரண்டு நாட்கள் அசைவில்லாமல் இருந்தால் அதுவே  தானாகவே நின்றுவிடும்.”

உமா ஷங்கர் ரேஞ்சுக்கு ஒரு பிரசங்கத்தையே அவர் நடத்தி முடித்தார். நான் மேலே கொடுத்திருப்பது அதன் வெறும் சுருக்கும்தான்.

“பிரதர் ..!  நீங்க இப்படி சொல்றீங்க. ஆனா.. எம்.ஜி.ஆர். வாட்ச் இன்னும் “டிக்….டிக்..டிக்..”  என்ற சத்தத்துடன் ஓடிக்கிட்டுத்தானே இருக்கு. அது எப்படி..?

அசடாட்டம்  நான் ஒரு கேள்வியை எடுத்துப் போட்டேன்.  மனுஷன் ஏற இறங்க என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார்.

“யோவ்.. உன்னைப் பார்த்தா படிச்சவன் மாதிரி இருக்கு.  லூசாய்யா நீ? காலங்காத்தாலே ஏன்யா என் பிராணானை வாங்குறே?” என்று மனசுக்குள் புலம்பிய அவருடைய மைண்ட் வாய்ஸை என்னால் மானசீகமாக கேட்க முடிந்தது.

ஒரு வேற்றுக்கிரக ஆசாமியைப் பார்ப்பது போல மீண்டும்   ஒரு ஏளனப் பார்வையை என் மீது எடுத்து வீசினார். எனக்கே சற்று “ஷேம்.. ஷேம்.. பப்பி ஷேம்” ஆகிவிட்டது,

சில  வருடங்களுக்கு  முன்பு எம்.ஜி.ஆர். சமாதியின் பளிங்கு மேடையை ஒரு வாலிபர் தகர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற செய்தியறிந்து போலீஸ் அங்கு விரைந்தனர். அந்த வாலிபரை பிடித்து போலீஸ் விசாரித்தபோது அவர் பெயர் ராமச்சந்திரன் என்றும் ; அவர் திருத்தணியைச் சேர்ந்தவர் என்பதும் தெரிய வந்தது.

“எம்.ஜி.ஆர். சமாதிக்குள் வாட்ச்  இருப்பதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அந்த வாட்சை எடுப்பதற்காக சமாதியை உடைத்தேன்”என்று அவர் வாக்குமூலம் அளித்தார்.

mgr-watch-2

எம்.ஜி.ஆர். சமாதிக்குள்ளிருந்து வரும் “டிக்.. டிக்.. டிக்..”  சத்தத்தைக் கேட்க வரும் எம்.ஜி.ஆர். அபிமானிகளை சந்தித்து பத்திரிக்கை ஒன்று பேட்டி எடுத்து வெளியிட்டது.

”வாரத்துக்கு ரெண்டு வாட்டி தலைவரோட சமாதிக்கு வந்துடுவேன். தலைவருக்காக ஸ்பெஷலா அமெரிக்காக்காரன் கண்டுபிடிச்சது அந்த வாட்ச். அதான் தலைவர் இறந்த பிறகும் வாட்ச் ஓடிட்டு இருக்கு. ஆனா, எங்கப்பா, ‘இன்னும் எம்.ஜி.ஆர். சாகலேங்கிறாரு… அது வேற குழப்பமா இருக்கு!” என்றாராம் பெயிண்டர் வேலை பார்க்கும் சுந்தர் என்ற வாலிபர்.

”புரட்சித் தலைவர், நம்ம நாட்டைப் பத்தின எல்லா ரகசியங்களையும் வாட்ச்சுக்குள்ளதான் வெச்சிருந்தாரு. அதைத் திறந்தா, நம்ம நாட்டு ரகசியம் எல்லாம் லீக் ஆயிடும்னு வாட்சை அவர்கூடவே புதைச்சுட்டாங்க” என்றாராம் இன்னொருவர்.

எஸ்.வி.சேகர் நாடகத்தில் ஒரு ஜோக் வரும். “சூப்பர் மேனுக்கும் ஜென்டில்மேனுக்கும் என்ன வித்தியாசம்”?..

“பேண்டுக்கு மேல ஜட்டி போட்டா சூப்பர் மேன், பேண்டுக்கு உள்ளார ஜட்டி போட்டா அது ஜென்டில்மேன்”என்று பதில் வரும்.

நம்ம ஆளுங்கதான் பாட்டுக்கு எசப்பட்டு பாடுபவர்கள் ஆயிற்றே.  இந்த ஜோக்குக்கு தொடர் ஜோக் ஒன்றும் இயற்றினார்கள்

“அதான் இல்ல, ‘சூப்பர் மேன்’ இங்கிலீஷ் படம், ‘“ஜென்டில்மென்’ தமிழ்ப்படம்” என்று எழுதி.. “யாருகிட்ட…???” என்ற  முத்தாய்ப்பு வேற.

எம்.ஜி.ஆர். சற்று மாறுபட்ட மனிதர்.  நாம கையிலே வாட்ச் கட்டி அதுக்கு மேலை முழுக்கைச் சட்டை போடுவோம். ஏனென்றால் நாம்  Ordinary Man.    வாத்தியார் முழுக்கை சட்டை அணிந்து அதுக்கு மேலே வாட்ச் கட்டுவார். ஏனென்றால் அவர் சூப்பர் மேன்.

நாம இடது கையில் வாட்ச் கட்டுவோம். அவர் வலது கையில் கட்டுவார்.  ஏனென்றால் அவர் ஆயிரத்தில் ஒருவன்.

ஒவ்வொரு பிரபலங்களுக்கும் ஒரு பிரத்தியேக ஸ்டைல் இருக்கும். நாஞ்சில் மனோகரன் கையில் “மந்திரக்கோல்”.  கலைஞருக்கு கறுப்புக் கண்ணாடி.  தமிழ்வாணனுக்கு தொப்பியும் கறுப்புக் கண்ணாடியும்.

எம்.ஜி.ஆருக்கோ பட்டு வேட்டி, பட்டு முழுக்கைச் சட்டை.

கறுப்புக் கண்ணாடி  ஜெர்மன் தயாரிப்பு . கோலாலம்பூர் நண்பர் வழங்கிய FUR தொப்பி.  காஷ்மீர் மன்னர் பரிசளித்த ‘பஷ்மினா’ சால்வை.  துபாய் அன்பர் தயாரித்து அனுப்பும் காலணி. சுவிட்ஸர்லாந்தில் தயாரிக்கப்படும் கைக்கடியாரம். இதுதான் அவரது டிரேட் மார்க்.

எம்.ஜி.ஆருக்கு விதவிதமான உயர் ரக கைக்கடிகாரங்களை சேகரிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. ரோலெக்ஸ், ஒமேகா. ரேடோ, பதேக் பிலிப்ஸ், ஃபேவர் லுபா, மோண்ட் ப்ளாங்க்  இதுபோன்ற – குறிப்பாக chronograph watches – அவரிடம்  ஏராளமாக  இருந்தன. ராமாவரம் தோட்டத்தில் அவர் பயன்படுத்திய சில  பொருட்களை கண்காட்சியாக வைத்திருந்தார்கள்.

எம்.ஜி.ஆரிடம் உள்ள கெட்ட பழக்கம் என்னவென்றால் அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டால், பிரியப்பட்ட யாருக்காவது தன் கையில் கட்டியிருந்த விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரத்தை பரிசளித்து, அவர்களை அன்பினால் திக்கு முக்காடச் செய்துவிடுவார்.

இப்படி பரிசுபெறும் அதிர்ஷ்டம் கங்கை அமரனுக்கு மாத்திரமல்ல, எத்தனையோ பேர்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

“கலங்கரை விளக்கம்” படத்திற்காக எம்.ஜி.ஆர்.  முன்னிலையில்  காதல் பாட்டு ஒன்றுக்கு எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் இசையமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த மெட்டு எம்.ஜி.ஆருக்கு மிகவும் பிடித்துப் போய் விடுகிறது.  அப்போது அருகில் அமர்ந்திருக்கும் பாடலாசிரியர் வாலிக்கு எம்.ஜி.ஆர். ஒரு பரிட்சை வைக்கிறார்.

“இந்த இசைக்கு 15 நிமிடத்தில் பாடல் எழுதித் தந்துவிட்டால்  என் கையில் கட்டியிருக்கும் கைக்கடிகாரத்தை   பரிசாகத் தந்து விடுகிறேன்” என்று கூறுகிறார்.  சவாலை ஏற்றுக் கொண்ட வாலி ‘கிடுகிடு’வென்று குறிந்த நேரத்தில் பாடலை எழுதி முடிக்க , வாலியின் கையில் எம்.ஜி.ஆர். தனது விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரத்தைக் கட்டிவிட கவிஞருக்கு அடிக்கிறது ஜாக்பாட் பரிசு.

அப்படி உருவான பாடல்தான் இது:

நான் காற்று வாங்க போனேன் – ஒரு
கவிதை வாங்கி வந்தேன் – அதைக்
கேட்டு வாங்கிப் போனாள் – அந்த
கன்னி என்ன ஆனாள்..

அதனைத் தொடர்ந்துவரும் வரிகள் எம்.ஜி.ஆருக்கு மிகவும் பிடித்துப் போகிறது.

என் உள்ளம் என்ற ஊஞ்சல்
அவள் உலவுகின்ற மேடை
என் பார்வை நீந்தும் இடமோ
அவள் பருவம் என்ற ஓடை

வாலிக்கு இதுபோன்ற சவால்கள் அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது.

கலைஞரின்  மூத்த மகன் மு.க. முத்துவை நடிக்க வைத்து தயாரிக்கப்பட்ட . ‘பிள்ளையோ பிள்ளை’ தொடக்கவிழாவுக்கு எம்.ஜி.ஆரே நேரில் வந்து வாழ்த்தினார். எம்.ஜி.ஆருக்கு போட்டியாக களத்தில் இறக்கப்பட்டிருக்கும் பந்தயக்குதிரை மு.க.முத்து என்று நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தபோதும்,  பட வெளியீட்டு சிறப்புக்காட்சிக்கு வந்த எம்.ஜி.ஆர். தனது கைக்கடிகாரத்தை  அவருக்கு  பரிசாக அளித்துவிட்டுச் சென்றார்.

மூன்று தமிழ் தோன்றியதும் உன்னிடமோ! – நீ

மூவேந்தர் வழிவந்த மன்னவனோ!

இப்படத்தில் இடம்பெற்ற இந்த பாடல் வரிகளை கேள்வியுற்ற எம்.ஜி.ஆர். “ஏன்யா எனக்கு எழுதும்போதெல்லாம் இந்த மாதிரி சொற்கள் உனக்கு வந்து விழவில்லையா..?” என்று கவிஞர் காளியை செல்லமாகக் கடித்துக் கொண்டாராம்.

கல்லக்குடி போராட்டத்திற்குப்பின் திருச்சியில் சிறைவாசத்தை முடித்துவிட்டு சென்னை இரயில் நிலையத்திற்கு கலைஞர் வருகிறார்.  கூட்ட நெரிசலிலிருந்து அவரை பாதுகாக்க வேண்டி எம்.ஜி.ஆர் அவரை குண்டுகட்டாகத் தூக்கியபோது, எம்.ஜி.ஆருடைய “ரேடோ” வாட்ச் கீழே விழுந்து காணாமல் போனது.

“அடடா.. என்னாலே உங்களது வெளிநாட்டு கைக்கடிகாரம் காணமல் போய்விட்டதே..?” என்று கலைஞர் பதறிப்போனபோது எம்.ஜி.ஆர். பதட்டப்படாமல் சொன்னது “வெளிநாட்டு கடிக்காரம் போனால் என்ன? உள்நாட்டுத் தலைவர் உங்களைக் காப்பாற்றிய சந்தோஷத்திற்கு எத்தனை கடிகாரத்தையும்  நான் இழக்கத் தயார்”.  எம்.ஜி.ஆரின் அன்பின் வெளிப்பாட்டுக்கு இதுவும் ஒரு TIP OF THE ICEBERG.

mgr-5

எம்.ஜி.ஆர். மரணித்து கிட்டத்தட்ட 29 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் இன்னும் எம்.ஜி.ஆர் சமாதிக்குள் காதை வைத்து அந்த “டிக்.. டிக்.. டிக்..” சத்தத்தை உருவகப்படுத்தி உளம் மகிழும் பக்தக்கோடிகள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

அப்துல் கையூம்

31.10.2016