தமிழகத்திற்கும் பஹ்ரைன் நாட்டிற்குமான தொடர்புகள்

வளைகுடா நாடுகளில் பழமையும் பாரம்பரியமும் மிக்க வளமான பூமியாகத் திகழ்கிறது பஹ்ரைன் என்னும் சின்னஞ் சிறிய நாடு.  33 குட்டித் தீவுகளை உள்ளடக்கிய இந்நாட்டை  “முத்துத் தீவு” என்ற அடைமொழியிட்டு  பெருமை சேர்க்கின்றனர். தமிழகத்திற்கும் பஹ்ரைனுக்கும் ஏறத்தாழ 2500 ஆண்டுகட்கு முன்பிருந்தே வணிகத் தொடர்பும், கலாச்சாரத் தொடர்பும் நிலவி வந்திருக்கின்றன. கலாச்சாரச் சுரங்கமாகத் திகழும் பஹ்ரைன் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான வரலாற்றை தன்னகத்தே அடக்கி வைத்துள்ளதை ஆய்வறிக்கைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

கில்கமெஷ் காப்பியம் (Epic of Gilgamesh) என்பது பண்டைக்கால மெசொப்பொத்தேமியாவில் எழுதப்பட்ட ஒரு செய்யுள் இதிகாசமாகும். இதில் காப்பிய நாயகன் கில்கமெஷ்,  மாஷு மலையை அடைவதற்கு “தில்முன்”  தேசத்து வழியே சென்றான் என்ற ஒரு குறிப்பு  காணக் கிடைக்கிறது. . “தில்முன்” என்று குறிப்பிடப்படும். அந்த குட்டிநாடுதான் இந்த பஹ்ரைன் தீவு. கில்கமெஷ் பற்றிய குறிப்பு  ஹீப்ரூ மொழியில்  எழுதப்பட்ட பைபிளிலும் காணப்படுகிறது. வெண்கலக் காலத்தில் (Bronze Age) தில்முன் பிரதேசமானது நாகரிகத்தின் தொட்டிலாக திகழ்ந்து வந்தது.  பஹ்ரைனுக்கு “அவால்”என்ற மற்றொரு பெயரும் உண்டு. கிரேக்க அறிஞர் பிலினி தன் நூலில் இதனை “டைலஸ்” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

4000 ஆண்டுகள்  பழமையான ஆப்பெழுத்து (Cuneiform script) கல்வெட்டில் பஹ்ரைன் நாட்டின் பெருமையை உணர்த்தும் வகையில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் கீழ்க்கண்ட வாசகங்கள் நம்மை பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகின்றன.

“இது புண்ணியம் தவழும் தூய பூமி.  இங்கே அண்டங் காக்கைகள் கரைவதில்லை. சகுனங்கள் வெளிக்காட்டும் பறவைகள், தீய நிமித்தங்களைக் காட்டுவதில்லை. சிங்கங்கள் கொல்லாது.  கழுகுகள் ஆட்டுக் குட்டிகளைக் கொத்திக் கொண்டு போகாது. குழந்தைகளைக் குதறும் காட்டு நாய்களும் இங்கில்லை. புறாக்கள் தலையை மறைக்காது. “எனக்கு கண்வலி, தலைவலி” என்று யாரும் சலித்துக் கொள்வதில்லை. “நானொரு கிழவன்; நானொரு கிழவி” என்று யாரும் குறை கூறுவதில்லை. கன்னிப் பெண்கள் பாதுகாப்பாக உலாவும் தேசம். இறுதிச் சடங்குகள் செய்யும் புரோகிதர்கள் இங்கில்லை. இந்தச் சுவர்கள் அழுகுரலைக் கேட்பதில்லை.”

இதில் காணப்படும் வருணனைகள் மிகைப்படுத்தும் வண்ணம் இருந்தபோதிலும், கவிதை நயத்துடன் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் இவ்வாசகங்கள், இப்பிரதேசம் சொர்க்க பூமியாகத் திகழ்ந்தது என்பதை வெளிக்காட்டுகிறது.  .

எனது சிறிய தந்தையார் அப்துல் ரஹீம் 1976-ஆம் ஆண்டு பட்டய கணக்காளராக  பணி நிமித்தம் பஹ்ரைன் பயணமாகின்ற வேளையில் பஹ்ரைன் என்ற  இந்நாட்டின் பெயரை நான் கேள்விபட்டதே இல்லை. உலக வரைபடத்தில் தேடிப் பார்த்தபோது பஹ்ரைன் ஒரு சின்னஞ் சிறிய புள்ளியாகத் தென்பட்டது. பிற்பாடு இதுவே நமது நிரந்தர வசிப்பிடமாக ஆகப் போகிறது என்று நான் அப்போது நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை

கல்லூரி படிப்பு முடிந்தவுடன், 1979-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் முதன் முதலாக பஹ்ரைன் மண்ணில் நான் காலடி எடுத்து வைத்தேன். எனது சிறிய தந்தையார் இங்கு வருவதற்கு  5 வருடங்களுக்கு முன்புதான் (1971) பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து பிரிந்து பஹ்ரைன் சுதந்திர நாடாக பிரகடனம் செய்திருந்தது. ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தபோது இங்கு பணப்புழக்கமும் இந்திய ரூபாயாகவே இருந்தது. அதன் தாக்கத்தை நான் வந்த புதிதில் உணர முடிந்தது. ஒரு தீனாரை 10 ரூபாய் என்றே கணக்கிலேயே கூறுவார்கள்.

அப்பொழுதெல்லாம் வானுயர எழுந்து நிற்கும் கட்டிடங்கள் மிகக் குறைவு. “பாப்-அல்-பஹ்ரைன்” எனப்படும் பஹ்ரைன் நுழைவாயிலுக்கு நேரெதிரே கடல்வழி மார்க்கமாக வரும் சிறுகப்பல்களுக்காக துறைமுகம் இருந்தது. (இப்பொழுது அது தூர்த்தெடுக்கப்பட்ட நிலப்பகுதி). நோன்பு துறக்கும் நேரத்தில் அந்த கடற்கரை ஓரத்தில்தான் பீரங்கி குண்டுகளை முழக்குவார்கள். அங்கு போய் நின்று நான் வேடிக்கை பார்த்ததுண்டு. “சாந்தியும் சமாதானமும் உண்டாகுக” என்று ஒருவருக்கொருவர் முகமன் கூறும் இந்நாட்டு மக்களைப்போலவே இங்குள்ள கடலலையும் ஆர்ப்பரிக்காத நிலையில் சாந்தமாகவே காட்சி தருகிறது.

பஹ்ரைனில் Al Bander Resort என்ற கடலோர பொழுது போக்கு அம்சம் நிறைந்த ஒரு இடம் உருவானபோது,  “பந்தர்” என்ற அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாக உணர்ந்தேன். பரங்கிப்பேட்டையை “மஹ்மூது பந்தர்” எனவும். சென்னைக்கு அருகிலுள்ள கோவளம் என்ற இடத்தை “ஷஹீது பந்தர்” எனவும் என் பாட்டிமா கூறக் கேட்டிருக்கிறேன்.

தொல்பதியாம் வடவகுதை மஹ்மூது பந்தர்

எனும்பேர்கொள் பரங்கிப் பேட்டை

எனும் பழைய பாடலொன்று நினைவுக்கு வந்தது. பண்டைய திருமுனைப்பாடி நடுநாட்டுத் துறைமுகப்பட்டினமான மஹ்மூது பந்தர் எனப்படும் பரங்கிப்பேட்டையில் முதல் அரபு முஸ்லீம் குடியேற்றம் கி.பி. 632-ல் நிகழ்ந்தது என்பது வரலாறு. மஹ்மூது பந்தர் எனும் அதே பெயரில் திருவையாறு அருகில் மற்றொரு ஊரும் இருப்பதாக அறிகிறேன். அதிராம்பட்டினம் அருகாமையிலிருக்கும் மந்திரிபட்டினம் துறைமுக வாணிக மையமாக திகழ்ந்ததாகவும் , பந்தர் பட்டினம் என்ற அதன் பெயர் நாளடைவில் மருவி மந்திரிபட்டினமாக ஆகியது என்றும் ஆய்வாளர்கள் பகர்கின்றனர்.  சங்ககால இலக்கியங்கள் துறைமுகத்தை “பந்தர்” என்றுதான் அழைக்கின்றன.

இன்னிசை புணரி இரங்கும் பெளவத்து

நங்கல வெறுக்கை துஞ்சும் பந்தர்

என பதிற்றுப்பத்து கூறுகிறது. சங்ககாலத்து அரபிக் கடலோரத்து  துறைமுகங்களை வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி வரிசைப்படுத்தினால் முசிறி, தொண்டி, (கொடுமனம்), பந்தர், குமரி என அமையும் என்று கிரேக்க மாலுமி பெரிப்ளஸ் எழுதிய குறிப்புக்கள்  பறைசாட்டுகின்றன.

கொடுமனம் பட்ட வினைமான் நருங்கலம்

பந்தர் பயந்த பலர் புகழ் முத்தம்

என்ற மற்றொரு சொற்றொடரையும் நாம் பதிற்றுப்பத்து பாடலில் காணமுடிகிறது.  “பந்தர்” என்ற சொல் அரபு மொழியிலிருந்து தமிழுக்கு இறக்குமதி ஆனதா,  இல்லை தமிழ் மொழியிலிருந்து அரபு மொழிக்கு ஏற்றுமதி ஆனதா என்பதை தமிழறிஞர்கள்தான் கண்டுபிடித்துச் சொல்ல வேண்டும்.

தமிழகத்து கடலோர பகுதிகளில் வாழும் இஸ்லாமியப் பெண்மணிகளின் அணிகலன்கள், சம்பிரதாயங்கள், பழக்க வழக்கங்கள், பஹ்ரைனில்  குறிப்பாக “நபி சாலிஹ்” போன்ற கிராமங்களில் வாழும் பெண்களின் வாழ்க்கை முறைகளோடு ஒத்துப் போகின்றன. நபிசாலிஹ் கிராமத்தில் உள்ள தர்கா ஒன்றுக்கு பார்வையிடச் சென்றேன். தமிழகத்து தர்காக்களில் நடைபெறுவது போன்று முடி இறக்குதல், வெள்ளித் தகடு, தாயத்து, கையில் கட்டும் பச்சைத் துணி, சமாதியின் கதவை முத்தமிடுதல், நேர்த்திக்கடன், உண்டியல் என அனைத்தையும் காண முடிந்தது.

கடலோரப் பகுதிகளில் வாழும் முஸ்லிம்கள் ஒரே மரவையில் நான்கு பேர்கள் அமர்ந்து சாப்பிடும் முறையை இங்கே காண முடியும். இங்கிருந்துதான் இப்பழக்கம் தமிழகத்திற்குச் சென்றது என்பது வெள்ளிடமலை. இங்கு கல்யாண நிகழ்ச்சியில் ஒலிக்கும் குறவை சத்தம் தமிழகத்து சுபகாரியங்களை நினைவூட்டியது.

“தோப்’ எனப்படும் அரபிகளின் நீண்ட அங்கிகளுக்கு  உள்ளே தற்போது  ஆண்கள் அணிவதுபோல் வயது முதிர்ந்த அரபிகள்  பைஜாமா அணிவதில்லை. “வஸார்” என அழைக்கப்படும் லுங்கியை விரும்பி அணிகிறார்கள். அதுவும் வயதான அரபிகளுக்கிடையே தமிழகத்து “மெளலானா” பிராண்டு லுங்கிகள் இங்கே மூத்த தலைமுறையினரிடையே மிகவும் பிரபலம். இன்றும் அவர்கள் சமையலுக்கு விரும்பி பயன்படுத்துவது “மெட்ராஸ் கறி பெளடர்” மட்டுமே. நான் இங்கு வந்த புதிதில் எனக்கு பரிச்சயமான அரபிகள் “அடுத்த முறை தாயகம் சென்று வரும்போது மதறாஸ் மசாலா பவுடர் வாங்கி வா” என்று அன்புக்கட்டளை பிறப்பிப்பார்கள்.

யவனர் தந்த வினைமாணன் கலங்கள்

பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்

பொற்காசுகளை கொணர்ந்து அரபு நாட்டவர்கள் மிளகு ஏற்றிச் சென்றார்கள் என்று சங்க இலக்கிய அகநானூறு கூறும் கூற்றுதான் அப்போது எனக்கு சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தது.

நபிகள் பெருமானாரின் காலத்திற்கு முன்பு, அதாவது ஆறாம் நூற்றாண்டில், கவிஞர் உம்ருல் கைஸ் என்பவர். தனது வீட்டு முற்றத்தில் புறாக்கள் இட்டுச்சென்ற உருண்டை வடிவத்திலான கழிவுகளை அவர் இந்திய மிளகோடு ஒப்பிட்டு பாடல் புனைகிறார். மஹாபாரத காலத்திலும் அரபுமொழி அறிஞர்கள் இந்தியாவில் இருந்தார்கள் என்பது சுவாமி தயானந்தாவின் வாதம். பேரரசர் சாலமன் காலத்தில் தென்னிந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதியான ஏராளமான பொருட்களை வரலாற்று அறிஞர்கள் பட்டியலிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள்.

பஹ்ரைனுக்கும் தமிழகத்திற்குமான தொடர்பு மிகவும் நெருக்கமானது.. சுமார் 75 ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு பஹ்ரைனில் சமோசாவை அறிமுகப்படுத்தி அமோகமான முறையில் சமோசா கடை நடத்தி பேரும் புகழும் பெற்றவர் அப்துல் காதர் என்ற திருச்சிக்காரர். சமோசா என்றதும் அப்துல் காதரின் பெயரை சம்பந்தப்படுத்தி பேசும் வயதான அரபிகளை இன்றும் நாம் காணலாம். மனாமா கடைத்தெருவில் சிறிய ஒரு கடையை காண்பித்து இதுதான் அப்துல் காதர் சமோசா கடை என்று ஏதோ வரலாற்று முக்கியத்துவம் நிறைந்த இடம்போல் அவர்கள் காண்பிக்கின்றார்கள். அப்துல் காதரின் வம்சாவழிகள் யாவரும் அரபிகளாகவே மாறிவிட்டார்கள். அவர்கள் குடும்பத்து இளைய தலைமுறையினருக்கு திருச்சி தொடர்பு பற்றி தெரியுமா என்று கேட்டால் சந்தேகமே.

இந்திய வம்சாவழியில் வந்த பஹ்ரைனிகள் தங்கள் குடும்ப பெயராக இணைத்து பெருமையாக கூறுகிறார்கள். எடுத்துக்காட்டாக  “பின் ஹிந்தி” என்ற ஒரு குடும்பம் இங்கு புகழ்பெற்ற குடும்பமாக விளங்குகிறது. தங்கள் மூதாதையர் இந்தியர்கள் என்று கூறுவதை மார்தட்டிக் கொள்ளும் விதமாக அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் பெயருக்கு பின்னாலும் “பின் ஹிந்தி” என்ற குடும்பப் பெயர் இடம்பெற்றிருக்கும்.

மேலும், பஹ்ரைனில் “ஹிந்த்” (Hind) என்று பெண் பிள்ளைகளுக்கு பெயர் சூட்டும் வழக்கம் இருந்து வருகிறது. ஹிந்துஸ்தான் மற்றும் ஹிந்துயிசம் (Hinduism) என்ற பதங்கள் அரேபியர்களால் நமக்கு வழங்கப்பட்டவையே என்பதை இங்கு குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். இந்து சமூகத்தினர் தங்களை இந்து என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கு பல நூற்றண்டுகளுக்கு முன்னரே சிந்து சமவெளிக்கு அப்பால் வசித்து வந்தவர்களை “ஹிந்த்” என்று அரேபியர்கள் அழைத்து வந்ததாக வரலாற்று ஆவணங்கள் உறுதிபடுத்துகின்றன.

இங்கு “கப்பாஸ்”, “சமக்”,  “நஜ்ஜார்”,  “கய்யாத்”,  “கஸ்ஸாப்” போன்ற குடும்பப் பெயர்களின் அர்த்தங்கள் முறையே “ரொட்டி போடுபவர்”, “மீன்காரர்” “தச்சுவேலை செய்பவர்” “தையற்காரர்” “கசாப்புக்கடைகாரர்” என்று பொருள்படும்.  பஹ்ரைனிகள் தங்கள் வம்சாவழியினரின் தொழிலை, எதுவாக இருப்பினும் அதனை கண்ணியக் குறைவாக கருதுவதில்லை. எனக்கு அறிமுகமான ஒருவரின் குடும்பப்பெயர் “சக்ரான்” என்பதாகும். “சக்ரான்” என்றால் குடிகாரர் என்று பொருள். “இப்படியும் ஒரு குடும்பப் பெயரா?” என்று   நான் அவரிடம் வியப்பு மேலிட வினவியபோது “இதில் என ஆச்சரியம் இருக்கிறது?. எனது மூதாதையர்களில் ஒருவர் குடிகாரராக இருந்திருக்கிறார். அதனால் இப்பெயர்” என்று மிக அலட்சியமாக பதிலுரைத்தார்.

Bahraini pearl diver in Gulf of Mannar

தூத்துக்குடியில் முத்துக் குளிக்கும் பஹ்ரைன் நாட்டவர்

அக்காலத்தில் பஹ்ரைனில் முத்துக்குளிப்பு மிகவும் பிரசித்திப் பெற்ற தொழிலாக திகழ்ந்தது.. பண்டைய அசிரியா ஏடுகளில் இது  தெளிவாக  பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.  (அசிரியா என்பது டைகிரீஸ் ஆற்றின் மேற்பகுதியைச் சார்ந்த ஒரு நிலப்பகுதி) முத்துக்களை “மீன் கண்கள்” என்று அதில் பதிவு செய்துள்ளனர். 1930-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் மட்டும் சுமார் 30,000 முத்துக் குளிப்பவர்கள் பஹ்ரைனில் இருந்ததாக  வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள்.

சர்வதேச சந்தையில் பஹ்ரைன் மற்றும் ஈராக் நாட்டு பஸ்ரா முத்துக்களுக்கு பெரும் கிராக்கி இருந்து வந்தது. ஏழாம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்திலிருந்து 15-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலும் பஹ்ரைன் நாட்டினரின் தொடர்பு தூத்துக்குடி போன்ற மன்னார் வளைகுடா பகுதியில் அதிகம் காணப்பட்டது.  16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பஹ்ரைன் நாட்டு முத்துக்குளிப்போர் தூத்துக்குடியில் வந்து இங்குள்ள பரம்பரை முத்துக்குளிப்போருக்கு புதிய தொழில்முறை நுணுக்கங்களை கற்றுக் கொடுத்தனர்.

Pearl Divers

பஹ்ரைன் நாட்டில் லுங்கி அணிந்து காணப்படும் முத்துக் குளிப்போர்

மன்னார் வளைகுடா பகுதியில் தொன்றுதொட்டு முத்துக்குளிப்பு தொழிலில் ஈடுபட்டு வந்த பரவர் சமூகத்தினருக்கு அரபிகளின் வியாபார ஆதிக்கம் தொழில்முறை ரீதியில் சில பிரச்சினைகளை உண்டு பண்ணியது. பரவர் சமூகத்தினரை பரதவர் அல்லது பரதர் என்றும் அழைப்பதுண்டு. இவர்கள் முத்தரையர் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. . முத்துக்குளித்தல், மீன் பிடித்தல், உப்பு விளைத்தல், சங்கறுத்தல்,  போன்றவை இவர்களது பிரதான தொழில்கள். பஹ்ரைன் போன்ற நாட்டிலிருந்த வந்த அரபு நாட்டவர்களின் ஆதிக்கம் முத்துக்குளிப்பு தொழிலில் ஏற்பட்டபோது, 16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அவற்றை முறியடிப்பதற்காக இச்சமூகத்தினர் போர்த்துகீசியர்களின் ஆதரவை நாடினார்கள். பெருமளவில் கிறித்துவ கத்தோலிக்க மதத்தை இச்சமூகத்தினர் தழுவியதும் இக்காலக் கட்டத்தில்தான்.

ஒருசில ஆண்டுகட்கு முன்னர் அகழாய்வு  இயக்குனர் ராஜவேலு முன்னிலையில் தமிழ் பல்கலையின், கடல்சார் வரலாறு மற்றும் கடல்சார் தொல்லியல்துறை சார்பில் மந்திரிபட்டினம் அருகே அகழாய்வு மேற்கொண்டனர். அந்த ஆய்வில் தமிழர்களுக்கும் அரேபியர்களுக்கும் இடையே நடைபெற்ற வாணிபத் தொடர்புகளை நிரூபிக்கும் வகையில் பல்வேறு ஆவணங்கள் கிடைத்தன. அதிலொன்று சுடுமண்ணாலான எருதின் தலை. இதனை மையமாகக் கொண்டு ஆராய்ந்தால் நிறைய விடயங்கள் இன்னும் நமக்குத் தெரியவரும்.

Barbar Temple

பஹ்ரைன் நாட்டில் பார்பார் எனும் இடத்தில் இஸ்லாம் பரவுவதற்கு முன்பு வழிபாடு செய்யப்பட்ட எருதுதலை

தமிழக கடலோரப்  பகுதி மக்களுக்கும் அரேபியர்களுக்கும் இடையே யான வாணிகத் தொடர்பு இஸ்லாம் மார்க்கம் அரேபியாவில் பரவுவதற்கு முந்தியது  என்பதை ஆதாரத்துடன் நம்மால் விளக்க முடியும்.  பஹ்ரைனில் வரலாற்றுச் சின்னமாக “பார்பார்” என்ற இடத்தில் 3000 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த  ஒரு வழிபாட்டுத்தளம் உள்ளது. இஸ்லாம் பரவுவதற்கு முன்னர் இங்குள்ளவர்கள் “அவால்” என்ற எருதின் தலையை வணங்கி வந்துள்ளனர். இதன் காரணமாகவே பஹ்ரைன் பண்டைய காலத்தில் “அவால்” என்ற பெயரில் அறியப்பட்டது.

பண்டைய காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதியான புளி, அரேபியர்களால் “தமர்-அல்-ஹிந்த்” அதாவது இந்தியாவின் பேரிச்சம்பழம் என்று அழைக்கப்பட்டது. Tamar-Al-Hind என்ற வார்த்தையே ஆங்கிலத்தில் TAMARIND என்று கையாளப்பட்டது. 1500-க்கும் மேற்பட்ட அரபுச் சொற்கள் தமிழ்மொழிக்கு இறக்குமதியாகி அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு தமிழ்மயமாகிப் போயிருக்கின்றன.  அசல், அத்தர், அண்டா, அல்வா, அமல், அமினா, அயன், அனாமத்து, அக்கப்போர், ஆசாரி, இனாம், இலாகா, ஊதுபத்தி, கசாப்பு, கச்சா, கஜானா, கம்மி, கிராக்கி, கெடுபிடி, கிஸ்தி, குமாஸ்தா, கதி, குத்தகை, சர்க்கார், சர்பத், சலாம். சிப்பந்தி, டபேதார், தரகர், தண்டோரா, தராசு, நகல், நபர், நகசு, நமூனா, பட்டுவாடா, பந்தோபஸ்து, பலே, பூந்தி, பைசல், பேஷ், மசோதா, மராமத்து, மாஜி, முகாம், மிட்டாய், ரத்து, ரஸ்தா, ராஜினாமா, வக்கீல், வக்காலத்து, வஜா, வாபஸ், வாய்தா, ஜாமீன், ஜாஸ்தி, ஜோர், ஜில்லா, ஜமீன், மைதானம் போன்ற வார்த்தைகள் சிலவற்றை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லலாம்.

1979-ஆம் ஆண்டில் ஒரு பகற்பொழுதில் நானும் என் சிறிய தந்தை அப்துல் ரஹீமும் மனாமா தெருவீதியில் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது எங்களுக்கு முன்பாக இருவர் தமிழில் பேசியபடி நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். எனது சிறிய தந்தையாருக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. சாடையாக என்னிடம் “டேய்..! தமிழ்லே பேசிக்கிட்டு போறாங்க. தமிழ்டா.. தமிழ்” என்றவாறே என்னையும் இழுத்துக்கொண்டே விடாப்பிடியாக அரை கிலோ மீட்டர் தூரம்வரை அவர்களை  பின்தொடர்ந்து சென்று நாங்கள் இருவரும் அறிமுகம் செய்துக் கொண்டோம். அவர்களில் ஒருவர் இங்குள்ள காவல் துறையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த நபர். திட்டச்சேரியைச் சேர்ந்த  முகம்மது மெய்தீன் என்ற அவரது நட்பு நீண்ட காலம் எங்களுக்குள் தொடர்ந்தது, அண்மையில்தான் அவர் மறைந்தார்.

அக்கால கட்டத்தில் பஹ்ரைனில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் எண்ணிக்கையை விரல்விட்டு எண்ணி விடலாம். தற்போது பஹ்ரைனில் கேரள சகோதரர்களின் எண்ணிக்கைக்கு அடுத்தபடியாக, தமிழர்களின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட ஒருலட்சம் பேர்களை தொட்டுவிடும் அளவுக்கு உயர்ந்திருக்கின்றது. தமிழர்களுக்காக தனிப்பட்ட முறையில் எந்த ஒரு சங்கமோ, அமைப்போ அப்போது கிடையாது. “தமிழ் மன்றம்” என்ற ஒரு அமைப்பைத் தொடங்கி சிறு சிறு கலாச்சார மற்றும் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தினோம். எழுத்தாளர் சிவசங்கரியை அழைத்து வந்து கலந்துரையாடல் நடத்தினோம். நாகை முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஜி.கே. நிஜாமுத்தீன் வாயிலாக அப்போதைய முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதியிடமிருந்து சுமார் 2,000 நூல்கள் எங்கள் நூலகத்திற்காக கிடைக்கப் பெற்றோம். இந்த 39 ஆண்டுகால இடைவெளியில் இப்போது ஏராளமான தமிழ் அமைப்புகள் குறிப்பாக அரசாங்க பதிவு பெற்ற “பாரதி தமிழ் சங்கம்” முதலானவை திறம்பட செயற்பட்டு வருகிறது. இந்த பாலைவனச்சோலையில் “தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்” என்ற பாரதி கண்ட கனவை நனவாக்கும் வகையில் வீறு நடை போடுகின்றன.. தமிழர்கள் கடல் கடந்து உலகின் எந்த மூலைக்குச்  சென்றாலும் தங்களின்  மொழி, கலாச்சாரம், பண்பாடு இவைகளை விட்டுக் கொடுப்பதில்லை என்ற பொதுவான கருத்து நூறு சதவிகிதம் உண்மை.

நாகூர் அப்துல் கையூம்

நன்றி: தினமணி ஈகைப் பெருநாள் மலர் 2018

 

Advertisements

ஜெயகாந்தன் நினைவுகள்

JK

இன்று ஏப்ரல் 24 ஜெயகாந்தனின் பிறந்த நாள்

ஜே.கே. என்று எல்லோராலும் செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட ஜெயகாந்தனைப் போல் ஓர் ஆளுமை மிக்க, கர்வம் பிடித்த ஒரு எழுத்தாளனை நான் இதுவரை கண்டதில்லை.

ஆம். அவர் அந்த ஆளுமை மிக்க கர்வத்திற்கு முற்றிலும் தகுதியானவர் என்பதில் சற்றும் ஐயமில்லை. அந்த கர்வம் எப்படிப்பட்ட கர்வம் என்றால் “எமக்குத் தொழில் கவிதை” என்று நெஞ்சுயர்த்தி பாடினானே பாரதி, அதுபோன்ற ஒரு கர்வம். “நிரந்தரமானவன் அழிவதில்ல; எந்த நிலையிலும் எனக்கு மரணமில்லை” என்றானே கண்ணதாசன். அதுபோன்ற ஒரு திமிர்.

நான் கல்லூரி மாணவனாக இருக்கையில் நாகூர் அரசு மருத்துவமனை அமைந்திருக்கும் சாலையில் ஒருமுறை நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் அவருடைய பேச்சை கேட்கக்கூடிய வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. அந்த வீச்சரிவாள் மீசை அவருடைய எழுத்தைப் போலவே அவருக்கு ஒரு கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது. அப்போது அவர் கம்யூனிசவாதி.

ஜெயகாந்தனோடு ஒருமுறை தொலைபேசியில் உரையாடக்கூடிய சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிடைத்தது. அந்த சந்தர்ப்பத்தை எனக்கு உண்டாக்கிக் கொடுத்தவர் அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமான நண்பர் வி.என்.சுப்பிரமணியன் அவர்கள். நாங்கள் VNS என்று அவரை அன்போடு அழைப்போம். பஹ்ரைனில் இருந்த அவர் தற்போது சென்னையில் இருந்தாலும் இப்போதும் அடிக்கடி தொலைபேசியில் நாங்கள் கலந்துரையாடுவோம்.

“பஹ்ரைன் தமிழ் சங்கம்” அமைப்பிற்கு பெயர்ப்பலகை அமைக்கும்போது ஒரு ஐயம் எழுந்தது. “தமிழ் சங்கம்” என்று பிரித்து எழுதுவதா அல்லது “தமிழ்ச்சங்கம்” என்று இணைத்து எழுதுவதா, இடையில் “ச்” வருமா வராதா? இந்த கேள்விக்கான பதிலை யாரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துக் கொள்வது?.

அப்போது என்னோடு உடன் இருந்த VNS அவர்கள் “இருங்க. J.K.-யிடம் கேட்டுத் தெரிந்துக் கொள்வோம்” எனக்கூறி அவருக்கு போன் செய்து என்னை பேசச் சொன்னார். தமிழ் சங்கம் என்ற சொற்றொடரில் தமிழ் என்ற வார்த்தைக்கு “ச்” கொடுப்பதா இல்லையா என்பதுதான் என் கேள்வி.

“தமிழுக்கு “இச்” கொடுப்பதற்கு இது என்ன கேள்வி?. தமிழ் மீது உங்களுக்கு ஆசை இருந்தால் “இச்” கொடுங்கள். ஆசை இல்லையா “இச்” கொடுக்காதீர்கள்” இதுதான் ஜெயகாந்தனின் பதிலாக இருந்தது..

அந்த ஒரு நிமிடம் அவரது சமயோசிதமான நகைச்சுவை ததும்பும் பதிலைக் கேட்டு தமிழ்ப் பரவசம் அடைந்து போனேன்.

“தமிழ்ச்சங்கம்” என சேர்த்து எழுதினால் “ச்” சேர்க்க வேண்டும், பிரித்து “தமிழ் சங்கம்” என எழுதினால் “ச்” தேவை இருக்காது என்று பின்னர் அவரே விளக்கினார்.

உங்களை ஒருமுறை பஹ்ரைன் அழைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது என்றேன், “இன்ஷா அல்லாஹ்” என்றார். ஜெயகாந்தனுக்கு இன்ஷா அல்லாஹ் (இறைவன் நாடினால்) என்று சொல்லும் வழக்கம் இருந்தது என்பதை பின்னர் தெரிந்துக் கொண்டேன்.

பலரும் நினைப்பதுபோல் “அல்லாஹ்” என்றால் முஸ்லீம்களின் கடவுள் என்று பொருள் கொள்ளலாகாது. எல்லாம் வல்ல ஒரு மகாசக்திக்கு “அல்லாஹ்” என்று அரபுமொழியில் பெயர். அவ்வளவே.. இறைவன்/கடவுள்/GOD போன்ற வார்த்தைகள் “அல்லாஹ்” என்ற வார்த்தைக்கு சற்றும் ஈடாகாது. காரணம் அல்லாஹ் என்ற பரம்பொருளுக்கு ஆண்பால், பெண்பால் கிடையாது. GOD என்பதற்கு GODDESS என்ற பெண்பால் உண்டு. இறைவன் என்ற வார்த்தைக்கு “இறைவி” என்ற பெண்பால் உண்டு, அதுபோலவே பெண்கடவுளும் உண்டு. அல்லாஹ் என்ற வார்த்தை பொதுவான குறியீடு. பிரபஞ்சத்தை படைத்து ஆளும் அந்த மகாசக்திக்கு “அல்லாஹ்” என்று அரபுமொழியில் பெயர்.

அகில இந்திய வானொலியில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த அப்துல் ஹக்கீம் என்ற இஸ்லாமிய நண்பரிடம் இந்த ‘இன்ஷா அல்லாஹ்’ என்ற வார்த்தையை அவர் கற்றுக் கொண்டார். நாம் சாதாரணமாக ஒரு நபரை சந்தித்தபின் “நாளை சந்திப்போம்”, “மறுபடியும் சந்திப்போம்” என்று விடை பெறுகிறோம்.

நாளை சந்திப்போம்” என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் இருக்கிறது? ஒரு மனிதருக்கு மரணம் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் சம்பவிக்கக் கூடும். ஆகவே “இறைவன் நாடினால் நாம் சந்திப்போம்” என்பதே சாலச் சிறந்தது என்ற வாதம் ஜெயகாந்தனுக்கு பிடித்திருந்தது. அதுமுதற்கொண்டு “இன்ஷா அல்லாஹ்” என்று கூறுவதை கிட்டத்தட்ட ஒரு 50 ஆண்டுகாலமாகவே J.K. ஒரு வழக்கமாக கொண்டிருந்தார்.

ஜெயகாந்தனின் நண்பர் குழாமில் இருந்தவர்களும் “இன்ஷா அல்லாஹ்” சொல்வதை வழக்கமாக்கி கொண்டிருந்தனர். அவருடைய மற்றொரு நெடுங்கால நண்பர் பி.சி.குப்புசாமி இவ்வாறு கூறுகிறார் :

//1961-63-ஆம் ஆண்டுகளில் நான் ஆசிரியப் பயிற்சியில் போளூரில் இருந்தபோது, வீட்டுக்குக் கடிதம் எழுதுவேன். தபால் அட்டையின் தலைப்பில், ‘ஓம், மாகாளி பராசக்தி துணை புரிக!’’ என்று தொடங்குகிற நான், ‘‘வெள்ளிக்கிழமை இரவே திருப்பத்தூர் வந்துவிடுவேன் இன்ஷா அல்லாஹ்!’’ என்றுகடிதத்தை முடிப்பேன்.// என்கிறார்.

இன்று ஜெயகாந்தன் அவர்களின் பிறந்த தினம் அந்த ஆளுமை மிக்க கர்வம் பிடித்த எழுத்தாளரின் நினைவுகள் என் கண்முன் வந்துச் சென்றன.

#அப்துல்கையூம்

சிலேடை மன்னர் கி.வா.ஜ.

கி.வா.ஜ.

இன்று ஏப்ரல் 11 –  கி.வா.ஜ. அவர்களுடைய பிறந்த நாள்.

அவருடைய முழுபெயர் கிருஷ்ணராயபுரம் வாசுதேவ ஜகந்நாதன். எழுத்தாளர், பத்திரிக்கையாளர், நாட்டுப்புறவியலாளர் என பன்முகம் கொண்ட தமிழறிஞர் அவர்..

இன்றும் கலைஞர் கருணாநிதி போன்றவர்கள் சிலேடையாக பேசுவதில் வல்லவராக இருக்கிறார்கள். எத்தனையோ பேர்களை நாம் இதுவரை கண்டிருக்கிறோம். இருந்தபோதிலும் கி வா ஜ அவர்களுடைய சிலேடைப் பேச்சுக்கு ஈடு இணை  இல்லவேயில்லை

கி.வா.ஜ. ஒருமுறை நண்பர் ஒருவரின் வீட்டுக்குச் சென்றபோது வீட்டின் வாயிற்படியிலேயே துவைத்த புடவை உலர்த்தி காயப் போட்டிருப்பதைக் கண்டு இவ்வாறு சொன்னார்.

“இந்தப் புடவைக்கு ஒரு விசேஷச் சிறப்பு உண்டு.  என்ன தெரியுமா? இதுதான் உண்மையான வாயில் புடவை!’

புவனேஸ்வரி அம்பாளின் புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் .கி.வா.ஜ. தலைமை தாங்கி பேசுகிறார்.

“இந்த புத்தகத்தை எழுதியவர் முத்துசாமி.   இதை அச்சிட்டவர் குப்புசாமி, இதைவெளியிட்டவர்  ராமசாமி.  நானோ  வெறும் ஆசாமி”.

கூட்டத்தில் எழுந்த  சிரிப்பலை அடங்க வெகு நேரம் பிடித்தது.

கி.வா.ஜ. நண்பரொருவரின் வீட்டுக்குச் சென்று திரும்பியபின் அவர்களது விருந்தோம்பலுக்கு நன்றி தெரிவித்து எழுதிய கடிதம்.

“அம்மணி உண்டி கொடுத்து, வண்டியும் கொடுத்து  உபசரித்ததை நன்றியுடன் என்றும் மறக்கவே மாட்டேன்”.

இலக்கியக் கூட்டமொன்றில் கலந்துக் கொள்ளச் சென்றார் கி.வா.ஜ.   கூட்டத்தில் குழப்பம்,. சண்டை, ஒரே  இரைச்சல். கடுப்பான அவர் வெளியே வந்தார்.  வெளியே மழைத் தூறிக் கொண்டிருந்தது.

அவர் சொன்னது: “உள்ளேயும் தூற்றல், வெளியேயும் தூற்றல்”.

சென்னையில் குமரி அனந்தனும், கி.வா.ஜ.வும் கலந்து கொண்ட ஒரு கூட்டம். அமர்க்களமாக பேசிவிட்டு அமர்ந்தார் குமரி அனந்தன். பலத்த கைத்தட்டல். அடுத்து பேச வந்தார் கி.வா.ஜ.

“குமரி அனந்தன் அருமையாகப் பேசினார்” என்று பாராட்டிவிட்டு, அவரிடம் “நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

“வண்ணாரப்பேட்டையிலிருந்து” என்று அவர் சொல்ல

“அதனால்தான் இப்படி வெளுத்துக்கட்டிவிட்டீர்கள்” என்று சொன்னபோது சபையில் பலத்த கைதட்டல்.

கி.வா.ஜ நண்பர்களுடன் சென்ற கார் வழியில் நின்று விட,  கி.வா.ஜ. முதியவர் என்பதால் அவரை வண்டியிலேயே உட்காரச் சொல்லிவிட்டு காரைத் தள்ளினார்கள்.  ஆனால் அவரும் கீழே இறங்கி வண்டியைத் தள்ள ஆரம்பித்தார். “என்னைத் தள்ளாதவன் என்றே நினைத்து விட்டீர்களா?” என்று அவர் கேட்டபோது அவரது பேச்சிலிருந்த சிலேடையைக் கேட்டு எல்லோரும் சிரித்து விட்டனர்.

கூட்டமொன்றுக்கு தலைமை தாங்கவிருந்த ஆசாமி  வரவில்லை.கி.வா.ஜ.வை

தலைமைத் தாங்கச் சொன்னார்கள். கி.வா.ஜ. மறுத்தார் .”நீங்களே தலைவராக நாற்காலியில் அமரவேண்டும்” என்று வற்புறுத்தியபோது ”இரண்டு கால் மனிதனை நாற்காலி மனிதன் ஆக்க  ஏன்தான் உங்களுக்கு  இவ்வளவு ஆசையோ?” என்று கேட்டார் கி.வா.ஜ.

கூட்டமொன்றிற்கு கி.வா.ஜ அவர்களை தலைமை தாங்க அழைத்து போகும்போது ஒரு பையில் பழங்களையும், பிஸ்கட் பாக்கெட்டுகளையும் போட்டு அனுப்பி வைத்தனர்.

“என்னைத் ‘தலைவனாக’த் தலைமை தாங்க அழைத்துப் ‘பையனாக” அனுப்புகிறீர்களே?” என்றார்.  அவரின் சிலேடை நகைச்சுவையை  அனைவரும் ரசித்தனர்.

வாரியார் எழுதிய நூல் ஒன்றை வானதி  பதிப்பகத்தார் வெளியிட்டனர். பாராட்டுரை  கூற  வந்த  கி. வா. ஜ, பதிப்பாளர் வாரியார் சுவாமிகளுக்குப் பொன்னாடையைப் போர்த்தியதும் சிலேடையாக,  “’நூல் தந்த வாரியாருக்கு பதிப்பாளர் ஆடை தருகிறார்’ என்றதும் அரங்கத்தில் கைதட்டல் வானைப் பிளந்தது.

அடுத்து இறை வணக்கம் பாடிய சிறுமிக்கு  கி. வா.ஜ. ஒரு பேனா பரிசளித்தார். இதைக் கண்ட வாரியார் உடனே தன் பங்குக்கு, “நாவால் பாடிய சிறுமியை கி.வா.ஜ. பேனாவால் கௌரவிக்கிறார்” என்றதும் மறுபடியும் கைதட்டல் வானைப் பிளந்தது.

ஒரு முறை  கி. வா. ஜ அவர்களை  “இம்மை – மறுமை”  என்ற தலைப்பில் பேச அழைத்திருந்தார்கள். உரையாற்ற  தொடங்கியதும் மைக் கோளாறு செய்தது. வேறு மைக் வைத்தார்கள். அதுவும் சரியாகச் செயல்படவில்லை.  கி.வா.ஜ உடனே “இம்மைக்கும் சரியில்லை,  அம்மைக்கும் சரியில்லை” என பேசவிருந்த தலைப்பிற்கு ஏற்றவாறு சிலேடையில் சொல்ல அரங்கமே அதிர்ந்தது.

ஒரு  விருந்தோம்பலில் பெண்மணி ஒருவர் .கி.வா.ஜ  சாப்பிட இலைமுன் அமர்ந்ததும்   பூரியைப் போட்டுக் கொண்டே, “உங்களுக்கு பூரி பிடிக்குமோ இல்லையோ?  என்று அன்போடு வினவினார்.

உடனே கி.வா.ஜ. “என்னம்மா இது ஜகன்நாதனுக்குப் பூரி பிடிக்காமல் இருக்குமா?” என்றார். இப்பதிலைக் கேட்ட அந்தப் பெண்மணி பூரித்துப் போனார்.

(ஒரிசாவில் பூரி ஜகன்நாதர் ஆலயம் சிறப்புடையது என்பததை எல்லோரும் அறிவர்)

அப்துல் கையூம்

Q

கண்ணதாசன் காட்சிபடுத்திய ILLUSION

“உள்ளம் என்பது ஆமை – அதில்
உண்மை என்பது ஊமை”

Kஅன்ன

மெல்லிசை மன்னர்கள் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் , வி.ராமமூர்த்தியுடன் கவிஞர் கண்ணதாசன்

இன்னிசையுடன் கூடிய கண்ணதாசனின் இப்பாடல்வரிகளை,  இரவின் மடியில், இரண்டு கண்களையும் இறுக்கமாக மூடியபடி   இலயித்து  ரசிக்கும்போதெல்லாம், அதில் வரும் ஒவ்வொரு வரிகளுக்கும், காட்சிகள்  என்  மனக்கணினி திரை முன், தனித்தனியே Windows தானகவே திறக்கும்.

இப்பாடலின் அத்தனை வார்த்தைகளுக்கும் அருஞ்சொற்பொருள், அத்தனை வரிகளுக்கும் பதவுரை; பொருளுரை; விளக்கவுரை எழுத வேண்டுமெனில் எனக்கு நேரமும் போதாது, அதை வாசிக்க உங்களுக்கு பொறுமையும் கிடையாது.

அதில் காணப்படும் இரண்டே இரண்டு வரிகளுக்கு மட்டும் சிறிய விளக்கத்தை தர விழைகிறேன். (சிறிய விளக்கமே இம்புட்டா என்றெல்லாம் கேட்கப்படாது. )

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலை என்றால் வெறும் சிலை தான்”

இதுதான் இப்பதிவுக்காக விளக்கம் கூற முற்பட நான் எடுத்துக் கொண்ட  இருவரிகள்.

வெறும் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்த கவிஞர் கண்ணதாசன் எப்படி திருமூலர் கருத்துக்கள் முதல் ஷேக்ஸ்பியர், ஷெல்லி கருத்துக்கள் வரை  இரண்டிரண்டு வரிகளில், உயிரைக் குடிக்கும் வீரியம் கொண்ட சயனைடு வேதிப்பொருளை சிறிய குப்பிக்குள் அடைத்து வைப்பதுபோல், வீரியமிக்க கருத்துக்களை Auto Compress செய்து எப்படி Word Format-ல் அடக்கி வைத்தார் என்பது மில்லியன் தீனார் கேள்வி (ஏன்.?. டாலரில் மட்டும்தான் கணக்கு சொல்ல வேண்டுமா என்ன?)

இந்தக் கருத்தை கண்ணதாசன் திருமூலரிடமிருந்து காப்பிரைட் இன்றி “அலேக்காக அபேஸ்” பண்ணியிருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன் அல்லது Great Minds think Alike” என்ற கோட்பாட்டின்படியும்  இருக்கக்கூடும். திருமூலர் சொன்ன மூலக்கருத்தை Enlarge செய்வதற்கு ஒரு குட்டிக்கதை இங்கு தேவைப்படுகிறது.

சுரேஷும்,  ரமேஷூம் ஒரு கலைப்பொருள் கண்காட்சிக்கு செல்கிறார்கள். அங்கு பிரமாண்டமான அளவில் தேக்கு மரத்தாலான ராட்சத யானை ஒன்று செதுக்கப்பட்டு காட்சிப்பொருளாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

“வாவ்..! சூப்பர்.. என்னமா ‘ டால்’ அடிக்குது பாத்தியா இந்த தேக்கு மரம்” என்கிறான் ரமேஷ்.

“ஓ மை காட்! அட்டகாசம்..! எவ்வளவு நேர்த்தியாக செய்திருக்கிறார்கள் இந்த யானையை?. அஜீத் படம் மாதிரி அமர்க்களமாக இருக்கிறது” என்கிறான் சுரேஷ்.

காணும் காட்சி ஒன்றே. காண்பவர்களின் மனநிலை வெவ்வேறாக இருக்கிறது

இதைத்தான் திருமூலர் சொல்கிறார்

“மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை” என்று.

கண்ணதாசன் எழுதிய மற்றொரு பாடலும் கிட்டத்தட்ட இதே உட்பொருளை  கருவாகக் கொண்டதுதான் அண்ணன் தம்பிகளான 2G [அதாவது சிவாஜியும், பாலாஜியும்]  பெண்பார்க்கச் செல்கிறார்கள். ஒருவனுடைய கண்களுக்கு அப்பெண் பொன்னாகத் தெரிகிறாள். இன்னொருவன் அவள் முகத்தைக் காண்கிறான் . அது அவனுக்கு முகமாகத் தெரியவில்லை; பூவாகத் தெரிகிறது. இது என்ன உடான்ஸ் என்று கேட்கக்கூடாது. இதற்குப் பெயர்தான் Concentration.

//பொன்னொன்று கண்டேன் பெண்ணங்கு இல்லை
என்னென்று நான் சொல்லலாகுமா?
என்னென்று நான் சொல்ல வேண்டுமா?
பூ ஒன்று கண்டேன் முகம் காணவில்லை
ஏனென்று நான் சொல்லலாகுமா?
ஏனென்று நான் சொல்ல வேண்டுமா?//

இதுதான் அந்த அர்த்தம் பொதிந்த அட்டகாச வரிகள்

“கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம்! நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம்!” என்ற பழமொழியை நாம் அடிக்கடி கையாள்கிறோம். அதன் உண்மையான உட்பொருள் வேறு. நாம் பயன்படுத்தும் சூழ்நிலை வேறு.

“கல்லைக் கண்டால் நாயகனைக் காணோம்,
நாயகனைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம்”

என்ற சொல்வழக்குத்தான் நாளடைவில் [GUN என்ற உயிர்கொல்லி ஆயுத எழுத்துக்களை அகற்றிவிட்டு], நாயகனை நாய் ஆக்கி விட்டது..

கோயிலுக்குச் செல்லும் ஒருவன் கல்லால் ஆன நாயகனை (கடவுளை) வெறும் கல் என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் அது வெறும் கல்தான். அதேசமயம் அதனை கல் என்ற எண்ணத்தை அகற்றிவிட்டு கடவுளாகப் பார்த்தால் அது கடவுள்தான் என்று பொருள். இதைத்தான் ILLUSIONS என்று மேஜிக் செய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள்.   நான் பள்ளியில் படிக்கையில் ஒரு மேஜிக் வித்தை செய்பவர்  எவர்சில்வர் டம்ளரில் கரண்டியால் கிண்கிணி என்று அடித்து சப்தம் உண்டாக்கி விட்டு அந்த     அதிர்வலை அடங்குவதற்குமுன் என் காதில் வைத்து “ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்” என்ற பாடல் உன் காதில் கேட்கிறதா என்றார். என்ன ஆச்சரியம்? ஆம் கேட்டது.!!!

இதைத்தான் கண்ணதாசன் தனக்கே உரிய பாணியில் பாமரனும் புரியும் வண்ணம்

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலை என்றால் வெறும் சிலை தான்”

என்று பாடினான்.

“Concentration is the root of all the higher abilities in man” என்கிறார் மறைந்த உலகப் புகழ்ப்பெற்ற தற்காப்புக்கலை வீரர் புரூஸ்லீ.

“The secret of concentration is to shut down the other windows.”    என்கிறார் இன்னொரு யோகி

“மனதை ஒரு முகப்படுத்த கற்றுக் கொள்பவன் மகான் ஆவான்” என்கிறார் சுவாமி விவேகானந்தர் .

ஐவேளை தினந்தோறும் தொழுகும்  ஒரு முஸ்லீமுக்கு தொழுகையை விட மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் பயிற்சி வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம்.

வில்வித்தையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற அர்ச்சுனன் பறவையை குறி பார்த்தபோது, அவனுக்கு அந்த பறவை அமர்ந்திருந்த மரமோ, மரத்தின் இலைகளோ, அல்லது அதற்கு பின்னால் தென்பட்ட வானமோ, அதனை சுற்றியிருந்த காட்சிகள் எதுவுமே அவன் கண்ணில் படவில்லை, ஏன் அந்த பறவைகூட அவன் கண்ணுக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை, அவன் கண்ணுக்கு தென்பட்டது அப்பறவையின் கழுத்து மட்டுமே.

சீடன் ஒருவன் தன் குருவிடம் சென்று ஒரு கேள்வி கேட்கின்றான்.

“சுவாமி! நீங்கள் எங்கும் பிரம்மம் உள்ளது. அதைவிடுத்து வேறெதுவும் இங்கு இல்லை என்று உறுதியாக சொல்கின்றீர்கள், ஆனால் என் கண்களுக்கோ உலகம்தான் தெரிகின்றதே தவிர பிரம்மம் தெரியவில்லையே. ஏன் சுவாமி?”  எனக் கேட்கின்றான்
.
குருஜீ ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு பதில் கூறுகிறார்.

“ஒருவன் நகை வாங்க பொற்கொல்லர் இல்லத்திற்குச் செல்கிறான். அவரது அறையில் அவர் உருவாக்கிய வளையல், காப்பு, மோதிரம், தோடு கம்மல், பிள்ளையார் உருவம், போன்ற ஆபரணங்கள்   செய்யப்பட்டு அழகாக காட்சி தருகின்றன. தங்கமும், அதன் தரமும், அதன் எடையும் மட்டுமே அந்த ஆசாரிக்கு முக்கியம் அதேபோன்று போல பிரம்மத்தைதவிர வேறு எதுவும் எனக்கு முக்கியம் இல்லை.    நம்மிருவருக்குமே   காட்சி ஒன்றுதான், ஆனால் பார்க்கும் பார்வைதான் வெவ்வேறு” என்று அவனுக்கு புரிய வைத்தார்.

குருஜி முதல் புரூஸ்லீ வரை அத்தனைப்பேருடைய கருத்துக்களையும் கண்ணதாசன்

“தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
சிலையென்றால் வெறும் சிலைதான்”

என இரண்டே வரிகளில் ஒரு மேஜிக்காரர் வரவழைக்கும் ILLUSION    போன்று  காட்சிகளை கொண்டுவந்து நமக்கு எளிதில் புரிய வைத்தார்.

That Is Knnadasan.

#அப்துல்கையூம்

டோலிலோ கும்கானா

“ஜாலிலோ ஜிம்கானா” என்ற முதல் வரிக்கு விளக்கம் கொடுத்து விட்டீர்கள். அப்படியே “டோலிலோ கும்கானா”-வுக்கும் சொல்லிடுங்க என்கிறார் என் நண்பர்.

“பல்லாக்கு வாங்க போனேன் ஊர்வலம் போக – நான்
பாதியிலே திரும்பி வந்தேன் தனிமரமாக”

இந்தப் பழைய பாடல் எல்லோருக்கும் நினைவிருக்கும்.

“லாலாக்கு டோல் டப்பிமா” போன்று அர்த்தமில்லாத சந்த அலங்கார வரிகளை அந்த காலத்தில் முதலில் திரையுலகில் பயன்படுத்தியது கவிஞர் தஞ்சை ராமையாதாஸ் அவர்கள்தான்.

“அமர தீபம்” படத்தின் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவர் ஸ்ரீதர். அவர்தான் அப்படத்தின் திரைக்கதையும் கூட. அந்த படத்துக்கு ஸ்ரீதர் அவர்கள் தஞ்சை ராமையாதாஸிடம் பாட்டெழுதி கேட்க, பாடல் சூழ்நிலைக்கேட்ப கவிஞர் சொன்ன பல்லவி

“நம்பினா நம்புங்க! நம்பாகாட்டி போங்க”

பதறிப்போனார் ஸ்ரீதர். “என்னண்ணே இப்படி பாட்டு போட்டா யாருதாண்ணே இந்த படத்தை வாங்குவாங்க? ஜாலியா வர்ற மாதிரி பல்லவி இருக்கணும் அண்ணே!

உடனே கவிஞர் தமாஷாக சொன்ன வரிகள்:

“ஜாலிலோ ஜிம்கானா, டோலிலோ கும்கானா”

இதுக்கு அர்த்தம் என்னவெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. குறவன்-குறத்தி ஜாலியாக பாடும் பாடல் இது என்று கூறி முழுப்பாடலையும் எழுதி கையில் கொடுத்துவிட்டார் கவிஞர். ‘

“டோலி” என்றால் பல்லக்கு (பல்லாக்கு என்றும் அழைப்பர்)

“காதலர் தினம்” படத்தில் “காதலெனும் தேர்வெழுதி. காத்திருந்த மாணவன் நான்” என்ற பாடலில் “ஜாலி ஜாலி ஜாலி,… டோலி டோலி டோலி” என்ற வரிகளை நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

“ராஜா” என்று சொற்றொடர் முடிந்தால் எப்படி “ரோஜா” என்ற சந்தம் வரவேண்டுமோ, “நயகரா” என்ற சொல்லுக்கு சந்தமாக எப்படி “வயகரா” என்று நம் கவிஞர்கள் பாடல் எழுதுவார்களோ, அதுபோல “ஜாலி” என்று முடிந்தால் அதற்கு சந்தமாக “டோலி” என்று வரும். ஏன் வந்தது என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்கக் கூடாது.

மணப்பெண்களை “டோலி”யில் (பல்லக்கில்) தூக்கிக் கொண்டு ராணியைப் போல ஊர்வலத்தில் தூக்கிக் கொண்டு போகும் பழக்கம் அக்காலத்தில் இருந்தது.

“GHOOM” என்றால் பவனி வருவது/ சுற்றி வருவது.

“டோலிலோ கும்கானா” என்றால் பல்லக்கில் ராணி மாதிரி ஜாலியாக சுற்றி பவனி வரவேண்டும் என்று அர்த்தம். அம்புடுதேன்.. ஆளை விடுங்க…

போடா…..ங் வெண்ணெ

என் பால்ய வயதில், பள்ளி நண்பனை நான் ஏதோ சொல்ல, அவன் என்னைப் பார்த்து “போடா…..ங். வெண்ணே” என்று சொல்ல, எனக்கு கோவம் பொத்திக் கொண்டு வர, நானும் அவனும் தரையில் கட்டிப் புரண்டு சண்டை போட்டோம்.

“வெண்ணெய்” என்பதன் உட்பொருள் என்னவென்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அது கெட்ட வார்த்தை என்றுதான் அப்போது என் மனதில் எண்ணம் குடிகொண்டிருந்தது.

சடையப்ப வள்ளலைப் பற்றி அறிந்திருப்பீர்கள். உமறுப் புலவருக்கு எப்படி சீதக்காதியோ அதே போன்று கம்பருக்கு சடையப்பர்.

“அடையா நெடுங்கதவும்
அஞ்சல் என்ற சொல்லும்
உடையான் சடையன்”

என்பான் கம்பன். சடையப்பனின் வீட்டுக் கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்குமாம். உதவி தேடி வருவோர்க்கெல்லாம் வாரி வாரி வழங்குவானாம்.

சடையப்ப வள்ளலுக்கு சொந்த ஊர் திருவெண்ணெய் நல்லூர்.

“சடையன் வெண்ணெயில் தஞ்சம்
என்றோர்களைத் தாங்கு தன்மைபோல்”

என்று கம்பன் அவரை புகழுவான். உதவி வேண்டுமெனில் “போம் ஐயா வெண்ணெய்” என்பது நாளடைவில்

“போடா…..ங். வெண்ணெ” என்றாகி விட்டது.

நீங்கள் இனி தைரியமாக உங்கள் நண்பனை “போடா வெண்ணேய்” என்று திட்டலாம். கோவப்பட்டால் என்னை தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லவும்.
#அப்துல்கையூம்

உட்டாலக்கடி

“இந்த உட்டாலக்கடி வேலையெல்லாம் நம்ம கிட்ட வேணாம்”. இப்படி பலரும் எச்சரிப்பதை நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

“உட்டாலக்கடி” என்ற தத்துவச் சொல்லுக்கு என்னதான் அர்த்தம் என்று 1.36 கிலோ எடையுள்ள மூளையை பலரும் போட்டு கசக்கக் கூடும். இதோ சொல்லுகிறேன். ஆனால் கொஞ்சம் பொறுமை தேவை.

சென்னைத் தமிழின் பிரதான அங்கம் இந்த “உட்டாலக்கடி” சொற்பதம்.

“உட்டாலக்கடி கிரி கிரி, சைதாப்பேட்டை வடைகறி” என்ற பழமொழி மிகவும் பிரசித்தம். இந்த கிரி கிரி யார்? அழகிரியா அல்லது வி.வி.கிரியா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் சைதாப்பேட்டை வடைகறியைப் பற்றி எனக்கு கொஞ்சம் தெரியும்.

சைதாப்பேட்டையில் குமரன் வைத்திருக்கும் 65 ஆண்டுகாலம் பழமை வாய்ந்த “மாரி ஹோட்டல்” வடைகறிக்கு பிரசித்தமானது.

“உட்டாலக்கடி பட்டான கொடி மொட்டான கிளியே !
மச்சானைதொட அச்சாரம் தர்றேன் சும்மா நிக்குறியே” –
(படம்: மை டியர் மார்த்தாண்டான்)

“உட்டாலக்கடி உட்டாலக்கடி பாட்டிருக்குது”
(படம் : உள்ளே வெளியே)

“அடி உட்டாலக்கடி ஜின்னு, நீ உருட்டி எடுத்த பன்னு
அடி ஏதாச்சும் நீ பண்ணு, இனி நீயும் நானும் ஒண்ணு”
(படம் – சிலம்பாட்டம்)

மேற்கண்ட பாடல் வரிகள் யாவும் திரைப்படத்தில் வெளிவந்த “உட்டாலக்கடி” தத்துவப் பாடல்கள்.

என் மனதை மிகவும் நோகடித்த வரிகளில் ஒன்று வாலிபக்கவிஞர் வாலி எழுதிய இந்த வரிகள்தான்:

“உட்டாலக்கடி செவத்த தோலுதான் – உத்துப் பார்த்தா
உள்ள தெரியும் நாயுடு ஹாலுதான்”

“பீப்” பாடலுக்கு கொதித்தெழுந்த மாதர் சங்கங்கள் அப்போது இந்த வரிகளுக்கு கொதித்து எழுந்தார்களா என்ற விவரம் நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

“உட்டாலக்கடி” என்றால் என்ன அர்த்தம்? ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியின்போது நடிகர் கமல்ஹாஸனும் இதற்கான விளக்கம் அளித்திருந்தார்.

“உட்டாலக்கடி” என்றால் வேறொன்றுமில்லை. இந்தியில் “எடு அந்த கம்பை” என்று பொருள். பயமுத்துவதற்காக வழக்கில் வந்த சொல். அம்புடுதேன்.

பிள்ளைகள் வம்பு தும்பு செய்தால் பெற்றோர்கள் அவர்களை அதட்டுவதற்காக “எடுடா அந்த கம்பை” என்பார்கள். ஆனால் எடுக்க மாட்டார்கள். உடனே பிள்ளைகள் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, வழிக்கு வந்துவிடுவார்கள். இதுதான் அந்த “உட்டாலக்கடி”யின் சிதம்பர ரகசியம். ஒரு பூனையை விரட்டுவதாக இருந்தால்கூட கம்பை எடுப்பதுபோல் “பாவ்லா” செய்தால் போதும், அது தானாகவே தலை தெறிக்க ஓடிவிடும். (தலை ரசிகர்கள் என்னை மன்னிப்பார்களாக)

சங்க காலத்தில் தினைப்புனத்தில் மேய வரும் பறவைகளை விரட்டுவதற்காகத் தமிழ்ப் பெண்கள் “உட்டாலக்கடி” என்றெல்லாம் பாவ்லா காட்ட மாட்டார்கள். காலில் அணிந்திருக்கும் தங்கத்தாலான காதணியைக் கழற்றி ‘ஸ்பின் பெளலிங்’ பண்ணுவார்களாம். அந்த அளவுக்குச் செல்வச் செழிப்புடன் அவர்கள் அப்போது வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் பத்திரிக்கைகளும், ஊடகங்களும் “உட்டாலக்கடி”யையும் “உல்டா” பண்ணுவதையும் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்கிறார்கள். தகிடுதத்தம் செய்யும் 420 வேலையைத்தான் ஆளைக் கவுத்தும் “உல்டா” பணி என்பது. “உல்டாவு”க்கும், “உட்டாலக்கடி”க்கும் உண்மையிலேயே எந்த WIFI கனெக்ஷனும் கிடையாது.

அடிக்கக்கூடாது. ஆனால் அடிக்க வருவதைப்போல் “உட்டாலக்கடி” பாவ்லா செய்ய வேண்டும். இதுதான் Moral of the Story.

சாம, தான, பேத, தண்டம் என்னும் நான்கு தீர்வு முறைகள் பற்றிச் சொல்வார்கள். பேச்சு வார்த்தை மூலம் தீர்வு காண்பது “சாம” டெக்னிக். பணம் பொருள், சம்திங் கொடுத்து பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது இரண்டாவது “தான” டெக்னிக். மிரட்டி பணிய வைப்பது மூன்றாவது “பேத” டெக்னிக். இது எதற்கும் ஒத்து வரவில்லையென்றால் போட்டுச் சாத்துவது கடைசி “தண்டம்” டெக்னிக்.

இன்று ‘லஞ்சத்தை ஒழிப்போம்’, ‘லஞ்சத்தை ஒழிப்போம்’ என்று ஒவ்வொருவரும் கூக்குரல் கொடுக்கிறார்களே! “சம்திங்” மூலம் காரியத்தைச் சாதிக்கலாம் என்று நமக்கு சூப்பர் ஐடியா சொல்லிக் கொடுத்ததே நம்ம சாணக்கியர் சார்தான்.

ஆக இந்த கடைசி டெக்னிக் இருக்கிறதே அதுதான் “தர்ம அடி”

“அடி உதவுற மாதிரி அண்ணன் தம்பி உதவமாட்டான்” “கோல் எடுத்தால் குரங்கு ஆடும்” போன்ற பழமொழி யாவும் இந்தக் கருத்தை மையமாக வைத்து பிறந்ததுதான்.

“இரண்டு அடி கொடுத்தால் தான்
திருந்துவாய்; வாங்கிக்கொள்
வள்ளுவனிடம்”

என்று கவிஞர் அறிவுமதி எழுதிய கவிதை வரிகளை ரசித்திருக்கிறேன்.

வரும் தேர்தலின்போது உங்கள் வீட்டைத்தேடி ஓட்டுக் கேட்கவரும் அரசியல்வாதிகள் ஏமாற்றுப் பேர்வழிகள் என்று நீங்கள் நினைத்தால் “உட்டாலக்கடி” என்று கூறுங்கள். அது போதும்.

தோளில் உள்ள துண்டைக் காணோம்; துணியைக் காணோம் என்று பின்னங்கால் பிடறியில் தெறிக்க ஓடியே போய் விடுவார்கள்.

[பி.கு:அருஞ்சொற் பொருள்: பாவ்லா = பிலிம் காட்டுவது]

ஜுஜூபி

jujube

“இதெல்லாம் எனக்கு ஒரு ஜூஜூபி மேட்டர்” என்று என் நண்பர்கள் அடிக்கடிச் சொல்வார்கள்.

“ஜூஜூபி” – நடிகர் சின்னி ஜெயந்த் பிரபலப்படுத்திய வார்த்தை.. “கில்மா”, “கில்பா” “சில்பான்ஸ்” இப்படி பல அர்த்தமிலா ‘பஞ்ச்’ வார்த்தைகளை பைந்தமிழுக்கு கொடையளித்த பாவலர் (?) .

அவர் என்னுடைய கல்லூரி நண்பர்தான். அதற்காக அவரை தேவநேயப் பாவாணர் ரேஞ்சுக்கு வைத்தா போற்றிப் புகழ முடியும்?

ஆங்கிலத்தில் “Its pea-nuts for me” என்ற சொற்றொடர் உண்டு. இதெல்லாம் எனக்கு ஒரு பெரிய விஷயமே கிடையாது. இந்தத் தொகை, எனக்கு வேர்க்கடலை வாங்குவதற்குச் சமம் என்று அர்த்தம்.

ஆங்கிலத்தில் ஜூஜூபி என்றால் இலந்தைப் பழம் என்று அர்த்தம். கண்ணதாசன் “எலந்தப்பயம் ..எலந்தப்பயம்” என்று கலீஜ் கலீஜாக பாட்டு எழுதினாரே, அதே பழம்தான்.

“இதெல்லாம் எனக்கு ஜூஜூபி” என்று சொன்னால் “எனக்கு இது ஒரு பெரிய மேட்டரே கிடையாது. நான் இலந்தைப் பழத்திற்காக செலவழிக்கின்ற தொகை. அவ்வளவுதான்” என்று பொருள்.

ஜூஜூபியை பிரபலப்படுத்தியது உண்மையிலேயே சின்னி ஜெயந்த் அல்ல. அந்தக் காலத்திலேயே அகத்தியர் ஜூஜூபியைப் புகழ்ந்து பாடி இருக்கிறார்.

“பித்த மயக்கருசி பேராப் பெருவாந்தி
மொத்தனில் மெல்லா முடிந்திடுங்காண்-மெத்த
உலர்ந்த வெறும்வயிற்றி லுண்டால் எரிவாம்
இலந்தை நெறுங்கனியை யெண்”

என்று இலந்தைப் பழத்தின் மகிமையைப் பாடுகிறார் அகத்தியர்.

#அப்துல்கையூம்

கும்தலக்கடி

“உட்டாலக்கடி”க்கு விளக்கம் கொடுத்தீர்கள். “கும்தலக்கடி”க்கு என்ன அர்த்தம்? என்று ஒரு இம்சை நண்பர் இன்பாக்ஸில் மெஸேஜ் அனுப்பி இருக்கிறார்.

கடைசியில் நம் நிலைமை இப்படி ஆகி விட்டதே என்று நொந்துப் போய் விட்டேன். வேறு வழியில்லை சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். Yembal Thajammul Mohammad அவர்களும் ரசித்துத்தான் ஆக வேண்டும்.

சென்னை செந்தமிழில் “கும்தலக்கடி” சொற்பதமும் இன்றிமையாத ஓர் அங்கம். “Ghoomtha” என்றால் சுழலுகின்ற/ சுற்றுகின்ற என்று பொருள். “லக்கடி” என்றால் கம்பு/கழி.. வெரி சிம்பிள்.

“கும்தா +லக்கடி” என்றால் சுழலுகின்ற கழி என்று பொருள்.

ரஜினிகாந்த் ஒரு படத்தில் “கண்ணா..! நான் சுத்திச் சுத்தி அடிப்பேன்..!” என்பாரல்லவா …? அதேதான்.

அவர் நடித்த மன்னன் படத்திலும் ஒரு பாட்டு வரும்
.
“கும்தலக்கடி கும்தலக்கடி பாட்டு
இத கும்மிடி பூண்டி கூட்ஸ் வாண்டியில் ஏத்து”

கமல்ஹாசன் நடித்த தேவர் மகன் படத்தில் இடம் பெறுகிறது இந்தப் பாடல்.

“கம்பெடுத்தா சொல்லி அடிப்பேன்.. ஹொய்
ஜல்லி காளையைப் போல் துள்ளிக் குதிப்பேன்
ஒரு பம்பரமாய் சுத்தி அடிப்பேன்…. ஹொய்
உங்க பாட்டனுக்கும் கத்துக் கொடுப்பேன்”

கம்பை கையிலேந்திக் கொண்டு சுத்தி சுத்தி சண்டை போடுவதைத்தான் “கும்தலக்கடி” என்கிறார்கள்

அது என்ன “கும்தலக்கடி கும்மா”?

அது வெரி வெரி சிம்பிள். கம்பைச் சுழற்றிக்கொண்டே முகத்தில் “கும்மாங்குத்து” விடுவதுதான் “கும்தலக்கடி கும்மா”

#அப்துல்கையூம்

சீதாப்பழம்

cs

சீதைக்கு மிகவும் பிடித்த பழம் இதுவாக இருக்கும் போல, இதனால்தான் இதற்கு சீதாப்பழம் என்று பெயர் வந்ததோ என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள்.

சீதோஷணம் என்றால் weather (வெட்ப நிலை). சீதளம் என்றால் குளிர்ச்சி. குளிர்ச்சியான பழம் என்பதால் சீதாப்பழம்.

இந்த எழவு இங்கிலீஷ்காரனுக்கு பெயர் வைக்கவே தெரியவில்லை போலும். எதற்கெடுத்தாலும் ஆப்பிள். 🍎

சீதாப்பழத்திற்கு Custard Apple
விளாம்பழத்திற்கு Wood Apple
அவ்வளவு எதுக்குங்க? கழுத்துப் புடைப்புக்கு பெயர் கூட Adam’s Apple

இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒருவர் இதற்கு கன்னா பின்னாவென்று ஒரு பெயர் சொன்னார். இதனை அவர்கள் அன்னா முன்னாப் பழம் என்று அழைக்கிறார்கள் அண்ணா!

கம்ப்யூட்டரில் இருக்கும் RAM-க்கும் (Random Access Memory) ராமருக்கும் எப்படி தொடர்பு இல்லையோ, Computer Mouse-க்கும் பிள்ளையார் வாகனத்திற்கும் எப்படி சம்பந்தம் இல்லையோ அதுபோல சீதாப்பழத்திற்கும் சீதாவுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை.

#அப்துல்கையூம்